به اشتراک بگذارید
اشتراک در Facebookاشتراک در Google Plusاشتراک در Twitterاشتراک در تلگرام

وزیر میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی از وضعیت وخیم بودجه این وزارتخانه شکایت کرده و افزوده ما در حوزه میراث فرهنگی بالغ بر 32 هزار اثر ثبت شده داریم و اگر بودجه وزارتخانه را به این تعداد اثر تقسیم کنیم، هر بنا را با سالی 5 میلیون تومان حفاظت و حراست می‌کنیم. به گفته مونسان، در ایران حدود 100 هزار سایت تاریخی شناخته شده وجود دارد. سایت‌های تاریخی اصلی‌ترین جاذبه گردشگری ایران است و اگر در بحث جذب گردشگر جدی هستیم باید بازنگری اصولی درباره بودجه تخصیصی به حوزه میراث فرهنگی داشته باشیم.

در کشورهایی مانند فرانسه و ایتالیا و یونان تلاش‌های مستمری برای حفظ بناهای تاریخی صورت می گیرد و بسیاری از این تلاش ها از سوی بخش خصوصی است. تنها برای بازسازی یک بنای تاریخی در شهر باستانی پومپئی در ایتالیا، سالانه 10 میلیون دلار هزینه می شود. البته مقام های میراث فرهنگی ایتالیایی هم از نبود بودجه شکایت دارند و از همین روست که استفاده از ظرفیت‌های بخش خصوصی مطرح شده است. بازسازی کلیسای نوتردام در فرانسه نمونه جالبی است زیرا نشانگر اهمیت فوق العاده حفاظت از بناهای تاریخی در این کشور است. تنها دو روز پس از آتش سوزی در کلیسای نوتردام در بهار سال گذشته، بیش از 100 میلیون دلار برای بازسازی آن جمع‌آوری شد و مجموع کمک ها اکنون به یک میلیارد دلار رسیده است.

حوزه گردشگری می تواند مهمترین منبع درآمد ارزی کشور باشد ولی متاسفانه حاکمیت هیچ اولویتی برای این حوزه قائل نیست. پس از ادغام میراث فرهنگی با گردشگری شاهد بودیم که میراث فرهنگی از یک سازمان علمی و فرهنگی به یک نهاد سیاسی تغییر ماهیت داد و همین امر باعث وخیم تر شدن وضعیت حفاظت از آثار باستانی کشور گردید. به گفته سعید فلاح‌فر، کارشناس مرمت و معماری میراث فرهنگی، بطور کلی میراث فرهنگی در اولویت فرهنگی کشور نیست، به ویژه این که سازمانی که اولویت آن سیاسی باشد و تنها محدود به محافل سیاسی و جناحی شود قطعا نمی تواند کارعلمی و فرهنگی انجام دهد.  به باور فلاح فر «امروزه کسی به دنبال حفظ میراث فرهنگی به دلیل موضوع فرهنگی آن نیست بلکه همه میخواهند از میراث فرهنگی پول در بیاورند و سکوی پرش سیاسی از آن درست کنند»، اداره امور میراث فرهنگی در دست کسانی است که فاقد توانائی علمی و کارشناسی در زمینه حفظ میراث فرهنگی کشور هستند.  بسیاری از مسئولین استانی نیز براین باورند که عدم مراقبت از آثار باستانی به دلیل سوء مدیریت و تغییراتی است که به واسطه مدیریت سیاسی و تغییر در بافت شهرها بدون هیچگونه پشتوانه علمی انجام می شود. ازاین منظر جای تعجب ندارد که بناهای فرهنگی و میراث ملی کشور به حال خود رها شده و مورد دست درازی و تخریب قرار گرفته‌اند.

در کنار بی توجهی به بناهای تاریخی ثبت شده، باید یادآوری کرد که بسیاری از بناهای تاریخی اصلا به ثبت نرسیده اند و گاها بدون دخالت و کمک افراد محلی با تخریب و ویرانی بیشتری روبرو می‌شوند و نتیجه آن خانه تاریخی در دزفول، پل بریده درشهرستان لنده، آثار باستانی در تپه اشرف اصفهان،  حجره های تاریخی بازاردر اراک،  و میراث فرهنگی شهرستان اردل که تنها نمایانگر قطراتی از دریای ویرانی های آثار فرهنگی کشور است به دست فراموشی سپرده می شوند. عدم استقبال از سفر گروه‌های باستانشاسی بین‌المللی به کشورمان نیز مزید بر علت شده است (برای نمونه می‌توان به تحقیقات تونی ویلکنسون در رابطه با دیوار بزرگ گرکان اشاره کرد که به علت عدم اجازه سفر تیم بریتانیایی، امکان پیگیری اکتشافات میسر نشد) 

اگر حاکمیت در توسعه صنعت گردشگری جدیست باید به فکر جذب گردشگر از کشورهای توسعه یافته و ثروتمند باشد زیرا این دسته از گردشگران هستند که در سفرهایشان پول خرج می‌کنند و به عامل مهمی برای ارزآوری تبدیل می شوند. آثار باستانی کشور (دوره اسلامی و دوره پیش از اسلام) مهمترین جذابیت برای این دسته از گردشگران است و تا زمانی که ما توجه مناسبی به مرمت و حفاظت از این سایت‌های تاریخی نکنیم، موفقیتی در جذب گردشگر از اروپا و آمریکا و شرق دور نخواهیم داشت. در این راستا هم بهره گیری از ظرفیت‌های بخش خصوصی و هم استفاده همکاری با موسسات بین‌المللی باید در دستور کار باشد.  

اشتراک در Facebookاشتراک در Google Plusاشتراک در Twitterاشتراک در تلگرام

نظرسنجی

به نظر شما، کدام یک از موارد زیر نقش مهمتری در تشدید مشکلات اقتصادی کشور داشته است؟
  • رای: (0%)
  • رای: (0%)
  • رای: (0%)
جمع رای:
اولین رای:
آخرین رای: