به اشتراک بگذارید
اشتراک در Facebookاشتراک در Google Plusاشتراک در Twitterاشتراک در تلگرام

عضویت دائمی ایران در سازمان همکاری شانگهای که رئیس جمهور کشورمان آن را تحرکی راهبردی خوانده است، به فصلی جدید و فرصتی ارزشمند برای ایران تعبیر شده که می‌تواند بطور بالقوه گشاینده درهای اقتصادی به روی کشور باشد. در این راستا آقای رئیسی از وزارت امور خارجه و سایر نهادهای مسئول خواسته تا بسترهای لازم را برای استفاده از این فرصت جدید هرچه زودتر فراهم کنند. با این حال، هنوز وجود تحریم‌ها و ابهامات در ادامه مذاکرات اتمی، و همچنین عدم همکاری با FATF، این سئوال را پیش می‌آورد که آیا کشورمان با عضویت سازمان همکاری شانگهای بیشتر ارزش نمادین دارد و یا حقیقتا راهی برای بهبود اقتصادی کشور باز خواهد کرد؟  آیا این عضویت اهرمی برای ما خواهد بود و یا اهرمی برای چین و روسیه در تقابل با آمریکا؟ 

سازمان همکاری شانگهایمسئولان دولتی و نمایندگان مجلس عضویت در این سازمان را نقطه عطفی در سیاست خارجی و یک پیروزی اقتصادی می‌دانند و از آن به عنوان «دیپلماسی انقلابی»، «پایانی بر نگاه انحصار اقتصاد های غربی»، « منازعه با نظم تک‌قطبی»، «پایان غربگرائی محض...و آغاز سیاست نگاه به شرق» یاد می‌کنند و در انتظار جذب سرمایه‌های خارجی به کشور هستند. شکی نیست که همانطور که رئیس جمهور نیز به آن اشاره کرده، عضویت در پیمان شانگهای می‌تواند فرصت‌هائی را برای ایران جهت اتصال به کریدور و مسیرهای اقتصادی و تجاری منطقه اوراسیا فراهم کند و جنوب و شمال اوراسیا را به یکدیگر متصل سازد، و به باور تحلیلگران، عضویت در سازمان همکاری های شانگهای می‌تواند دسترسی تهران به بازارهای بزرگ کشورهای عضو این سازمان را تسهیل کند و موجب تقویت پیوندهای ایران با دولت‌های آسیای مرکزی نیز باشد. اما سوالی که همچنان مطرح است اینست که با وجود تقابل ایران با غرب، چقدر نگاه به شرق به سود اقتصاد کشور خواهد بود؟

با این که برخی باورها عضویت ایران در سازمان همکاری‌ شانگهای را زمینه‌ای برای به لرزه درآمدن پایه‌های تحریم‌های غرب علیه اقتصاد ایران می‌داند و آینده مثبتی را در اقتصاد کشور پیش‌بینی می‌کند، کارشناس حوزه انرژی، بهروز نامداری، می گوید تا تحریم ها کمرنگ و یا لغو نشوند عضویت دراین پیمان و یا هر پیمان دیگری مشکلات کشور را حل نمی کند، و تنها پیام های مثبتی به دنیا ارسال می کند که ایران در راستای حرکت به سوی جامعه جهانی مایل به کاهش تنش‌ها است، به ویژه آنکه پیمان شانگهای بیش از اقتصادی بودن امنیتی است و پذیرفته شدن ایران می‌تواند به این معنی باشد که ما مایل به حل مشکلات خود با جامعه جهانی هستیم.

نباید فراموش کرد که اعضای سازمان همکاری شانگهای نیز همچون دیگر کشورهای جهان باید قوانین و مقررات شبکه مالی بین‌المللی که در آن به فعالیت‌های تجاری خود مشغولند را رعایت کنند. به گفته تحلیلگر مسائل بین المللی، دکتر روح الله اسلامی باید توجه داشت که سازمان همکاری های شانگهای جدا از نظام بین الملل نیست و در راستای همان سیاستها و مقررات کار می کند؛ در نتیجه کشور ما باید بتواند برجام و FATF را به نتیجه برساند و مشکلات خود را با نظام بین‌الملل حل کند تا بتواند از فرصت عضویت در این سازمان استفاده کند. به باور وی بعید است که چین و روسیه بتوانند در مورد ایران خارج از نظام بین‌الملل رفتار کنند و تحریم‌ها را کنار بزنند و بدون پیوستن ایران به FATF و یا نتیجه‌گیری از مذاکرات برجام با ایران مبادلات اقتصادی داشته باشند.  

رئیس سابق سازمان توسعه تجارت محمد رضا مودودی می گوید چین و بسیاری از کشورها با وجود عضویت در سازمان همکاری‌های شانگهای هنوز از متحدان تجاری آمریکا هستند و نمی‌خواهند به خاطر تجارت با ایران تحت تاثیر فشارهای آن کشور قرار گیرند. مجید رضا حریری، رئیس اتاق بازرگانی ایران و چین نیز با تاکید بر این که تحریم‌ها مانعی بر سر راه فعالیت‌های اقتصادی است براین باورست که اگر با عضویت در پیمان شانگهای ما هوشمندانه عمل کنیم  و تحریم ها را از طریق مذاکره برداریم آن وقت می‌توان از پیمان‌های منطقه‌ای و بین‌المللی استفاده مطلوب نمود، گو این که عملکردهای اقتصادی در زیر چتر این پیمان به طور کامل به نفع فعالان اقتصادی نخواهد بود و به عنوان نمونه به گفته مهدی بخشنده، رئیس اتاق قزوین، این پیمان شامل تعرفه‌های ترجیهی و لغو قوانین روادید برای تجار نیست. در همین راستا، محمد لاهوتی، رئیس کنفدراسیون صادرات ایران نیز بر این باورست که حضور ایران در پیمان شانگهای درست است که به توسعه روابط تجاری کمک می کند، اما موانع تجاری را بر طرف نمی کند.

با این که صاحب نظران، عضویت ایران در سازمان همکاری‌های شانگهای را موضوعی ساختاری در سیاست بین‌المللی می‌دانند که می‌تواند با ایجاد تغییرات روابط بازیگران را نیز دگرگون کند، برخی براین باورند که عضویت ایران در سازمان شانگهای عاملی برای رفع تحریم‌ها و به نوعی غرب‌ستیزی است، و برخی دیگر آن را نشانی از دیپلماسی مطلوب در روابط با شرق می دانند. از دید برخی، عضویت در یک پیمان منطقه‌ای جای سرمایه‌های خارجی، تولید کنندگان و بازرگانان خارجی در کشور و سیل مبادلات تجاری با دنیا و به تبع آن شکوفائی اقتصادی را نمی‌گیرد، و نهایتا نیازمندان معیشتی نیز امیدوارند که اگر دولت توانست به این آسانی و پس از سال‌ها تلاش دولت های پیشین به عضویت این پیمان درآید، انتظار اینست که بتواند به مشکل مسکن، خودرو، گرانی وسایر معضلات معیشتی مردم در داخل کشور نیز سرو سامان دهد.

واقعیت اینست که در سیاست خارجی باید همه‌جانبه‌گرا بود و تلاش کرد با همه طرف‌ها همکاری داشت. در تعاملات اقتصادی، شعار نه شرقی و نه غربی معنایی ندارد و تنها به انزوای کشور و افتادن در دامن یک ابرقدرت (به بهای مقابله با ابر قدرت دیگر) می انجامد.      


https://twitter.com/IranChamber/status/1439975134723379210?s=20
https://twitter.com/IranChamber/status/1439975134723379210?s=20
 
اشتراک در Facebookاشتراک در Google Plusاشتراک در Twitterاشتراک در تلگرام

نظرسنجی

چرا حاکمیت اعتراض‌های خیابانی را جدی نمی‌گیرد؟
  • رای: (0%)
  • رای: (0%)
  • رای: (0%)
جمع رای:
اولین رای:
آخرین رای: