به اشتراک بگذارید
اشتراک در Facebookاشتراک در Google Plusاشتراک در Twitterاشتراک در تلگرام

درحالی که بسیاری از کشورهای دنیا رفته رفته فعالیت‌های عادی خود را از سر می‌گیرند و با واکسینه کردن شمار بیشتری از شهروندان خود در انتظار بازگشت کامل به شرایط پیش از کرونا هستند، ما در کشورمان همچنان نگران موج چهارم این ویروس منحوس هستیم و آخرین آمارها از ابتلای نزدیک به دو میلیون نفر در کشور و جان باختن بیش از 63 هزار شهروند ایرانی خبر می‌دهند. تنها در تهران تعداد بستری شدگان کرونائی نسبت به ماه گذشته به بیش از 2 برابر و تلفات نیز 50 تا 70 درصد افزایش یافته است. وضعیت بسیاری از شهرها و استان های کشور نیز به حالت قرمز درآمده و رشد بیش از 100 درصدی آمار مبتلایان در برخی از استان ها، آمار فوتی ها تا میزان 100 ها نفر در روز، و دو برابر شدن تعداد مبتلایان به ویژه کودکان، زنگ خطری برای کشور است.

بحث واکسن کرونا را از زوایه کالایی عمومی و خصوصی نیز می‌توان بررسی کرد. در واقع این واکسن جزء کالاهای عمومی محسوب می‌شود که مسئولیت تهیه آن با دولت است. این در حالی است که دولت در کوچکترین امور مربوط به کالاهای خصوصی وارد می شود، ولی در بحث کالای عمومی (همچون امنیت و بهداشت عمومی و غیره) که همه مصرف کننده آن هستند و مشمول رقابت نمی شود، حاکمیت کم کاری می کند و مسئولیت را به دوش شهروندان عادی می‌اندازد. این بی مسئولیتی در کنار انزوای اقتصادی کشور و ناتوانی حاکمیت از واردات بهینه واکسن، وضعیتی ایجاد کرده که کشور را وارد موج چهارم پاندمی نموده است.

اکنون انتقادها تنها متوجه مردم و سفرهای نوروزیشان شده و نقش مسئولین کشور در حفاظت از سلامت شهروندان، جلوگیری از انتشار این ویروس، ایجاد برنامه‌ای صحیح برای واکسیناسیون و سرانجام اعمال محدودیت برای سفرهای نوروزی به منظور مهار هرچه بیشتر این ویروس کاملا نادیده انگاشته شده است. درست است که در چنین شرایطی همکاری مردم با مسئولین یکی از شرایط موفقیت در پیشبرد هدف معین است، اما نباید فراموش کرد که در مرحله نخست، دولت به عوض مقصر دانستن مردم، موظف به حفظ جان شهروندان و اعمال یا تغییر سیاست‌هائی به این منظور می‌باشد.

اوائل زمستان گذشته و هنگامی که کشورهای دنیا در تکاپوی تهیه و خرید واکسن کرونا بودند و نام بسیاری از آنها مانند عربستان، بحرین، عراق، امارات و ترکیه درفهرست خریداران واکسن بود، شهروندان ما تنها با امیدی واهی چشم براه آینده ای نا معلوم به انتظار نشستند و به رغم وعده های وزارت بهداشت درپیش خرید میلیون ها دوز واکسن و تاکید برداشتن مجوز برای خرید واکسن، جانهای بسیاری به دلیل ابتلا به ویروس کووید 19 از دست رفت تا جائی که برای مردم واکسینه شدن در برابر این ویروس تنها به آرزوئی غیرممکن تبدیل شده و بی اعتمادی حاصل از همین وعده های بی سرانجام افسردگی و فشارهای روانی را دو چندان کرده است. 

روی دیگر سکه بی اعتمادی مردم، تناقض‌گوئی مسئولان در مورد شروع واکسیناسون در کشور است. سعید نمکی در پیام نوروزی خود اظهار امیدواری کرده که در بهار گروه عظیمی از مردم کشور واکسینه شوند، حال آن که سخنگوی ستاد ملی مقابله با کرونا تصریح کرده است که تا آبان ماه 1400 همه کشور واکسینه خواهد شد و حتی قول داده که تا پایان سال تمام اهداف واکسیناسیون محقق شود؛ از سوی دیگر، رئیس کمیته علمی ستاد مقابله با کرونا پیش بینی میکند که آغاز واکسیناسیون همگانی کرونا در کشور حدود مهر ماه سال جاری باشد.   

دکتر کیانوش جهانپور، سخنگوی سازمان غذا و دارو که معضل کمبود واکسن را معضلی جهانی می خواند، عواملی مانند کندی تولید و کمبود جهانی برخی مواد اولیه را دلیل تاخیر در تحویل واکسن می داند و می گوید ایران از ماه ها قبل برای خرید بیش از 42 میلیون دوز واکسن اقدام کرده بود، و افزون برآن، خرید بیش از 21 میلیون دوز واکسن از طریق کوواکس پیش از این قطعی شده بود و قرار بود تا پایان سال 99 دو میلیون و 800 هزار دوز از سوی تامین کنندگان مختلف فراهم شود، ولی عملا این مهم محقق نشده است. جهانپور انتقاد خود را متوجه «برخی مانورها و رفتارهای سیاسی و تجاری» می کند. سئوال، اما این است که چرا چنین کمبودی کشورهای دیگر منطقه را با بحران بی واکسنی مواجه نکرده است؟ 

آمارهای میزان واکسیناسون کرونا در کشورهای مختلف دنیا حاکی از این است که د رایران تنها اندکی بیش از 124 هزار دوز واکسن تزریق شده است که با توجه به نیاز هر فرد به دریافت 2 دوز، تنها 0.1 درصد از جمعیت کشور واکسینه شده‌اند. این در حالیست که تا ماه گذشته، کشور امارات بیش از 7 میلیون و 600 هزار دوز واکسن، ترکیه 14 میلیون دوز، و عربستان سعودی بیش از 3 میلیون و 600 هزار دوزبه شهروندان خود تزریق کرده اند و در کشورهائی مانند مراکش و بنگلادش حدود 7 ملیون نفر واکسن دریافت کرده‌اند. به این ترتیب، میزان واکسیناسیون ترکیه بیشتر از 100 برابر ایران، و عمان 3 برابر ایران بوده است.

برخی مسئولان بهداشتی نیز اذعان دارند که واکسیناسیون در کشور به کندی پیش می‌رود و جمعیت بسیاری در انتظار دریافت واکسن هستند. اواخر اسفند ماه، معاون بهداشت وزیر بهداشت از ورود یک میلیون و 260 هزار واکسن کرونا، یعنی 410 هزار دوز واکسن اسپوتنیک روسی، 250 هزار واکسن سینوفارم چینی، 125 هزار واکسن از شرکت بهارات هند و 100 هزار واکسن کوبائی (برای انجام مطالعات بالینی)  به کشور خبر داد. به گفته برخی، اما هنوز چگونگی توزیع واکسن های اسپوتنیک و دریافت کنندگان آن معلوم نیستند و در زمانی که همه کشورها در تلاش برای واکسینه کردن دست کم 60 درصد از جمعیت خود هستند، امید ما به روسیه امیدی واهی است زیرا حتی روسیه نیز اولویت واکسیناسیون را برای جمعیت عمومی خود اعل ام کرده است .      

محسن هاشمی، رئیس شورای شهرتهران می گوید عقب ماندن و تاخیرفرایند واکسیناسیون درکشورکه هنوز به یک درصد هم نرسیده برای مردم و افکارعمومی قابل پذیرش نیست. در همین راستا، عضو کمیته علمی ستاد ملی مبارزه با کرونا، پیام طبرسی براین باوراست که اراده کافی برای تامین واکسن های خارجی کرونا و یافتن مبدأهای گوناگون برای واردات این واکسن ها وجود ندارد که این امر از سوی ناشی از سوء مدیریت ها و از سوی دیگر ناشی از مشکلات ما در سیاست خارجی است. طبرسی می گوید اگر در هفته‌های آینده گشایشی در برجام حاصل شود، سرعت واردات واکسن های خارجی افزایش می یابد و مسیرهای مسدود کنونی برای واردات واکسن باز خواهند شد. 

اشتراک در Facebookاشتراک در Google Plusاشتراک در Twitterاشتراک در تلگرام

نظرسنجی

اولویت نظام در سال ۱۴۰۰ چه باید باشد؟
  • رای: (0%)
  • رای: (0%)
  • رای: (0%)
جمع رای:
اولین رای:
آخرین رای: