به اشتراک بگذارید
اشتراک در Facebookاشتراک در Google Plusاشتراک در Twitterاشتراک در تلگرام

قبول ناباورانه تعطیلی کسب و کارها، مدارس و دانشگاه ها، دوری از اجتماع، تنها زیستن و خو گرفتن به واژه هائی چون فاصله گذاری هوشمند، فروریختن نظام بازار و تلاش برای نجات اقتصاد درگیرو دار بحرانی که دنیا را به اسارت گرفته، نشانی است بارز از این که شیوع ویروس کرونا تنها یک مشکل بهداشتی نیست بلکه درسی نیز هست برای الگوهای موفق حکمرانی. آنچه از ابتدای مقابله با کرونا مشخص شد نوع رهبری کشورها در شروع اقدامات زود هنگام و اعمال سیاست های منطقی برای جلوگیری از آلودگی بیشتر افراد به این ویروس بود که نشان داد کشورهائی که با جدیت بیشتری فاصله‌گذاری اجتماعی را به اجرا گذاشتند، موفقیت بیشتری در مهار بیماری و میزان تلفات داشته اند. 

کرونانگاهی به موفق‌ترین کشورها در مقابله با کرونا، نشان می‌دهد که راهبردهای اتخاذی در این کشورها، توسط زنانی که در راس امور هستند انجام شده است. یکی از این کشورها آلمان است که در تلاش برای تشخیص سریع بیماری، جداسازی و درمان بیماران بسیار موفق عمل کرد. به همین ترتیب، تایوان، نیوزیلند، فنلاند، ایسلند، نروژ و دانمارک که حضور زنان در سیاستگذاری های بهداشتی مشهود بوده، با اقدامات سریع در مهار ویروس کرونا بسیار موفق عمل کردند. در کشور ما نیز زنان حضور پررنگی در حوزه اجرای پزشکی و خدمات درمانی دارند ولی در حوزه سیاستگذاری های بهداشت و درمان متاسفانه مردان یکه تازی می کنند و چندان شاهد حضور زنان متخصص کشورمان نیستیم.

سپاس و قدردانی دنیا متوجه کسانی است که در صفوف مقدم با فداکاری و از خود گذشتگی به نجات جان انسان ها پرداخته اند، و در تاریک و روشن این قدردانی ها بار دیگر نقش زنان، قدرت تصمیم گیری های خردمندانه، و خدمات خستگی ناپذیرشان در عرصه های گوناگون اجتماعی، اقتصادی و سیاسی پررنگ می شود. در چین که اکثریت کادر پزشکی را زنان تشکیل می دهند، نخستین مبارزان خط مقدم مقابله با کرونا زنان بودند. در شانگهای، بیش از 90 درصد از پرستاران و 50 درصد از پزشکان را زنان تشکیل می دهند، و طی مدتی که این کشور در پی مهار ویروس کرونا بود حدود 100 هزار زن در کادر پزشکی آن کشور به مداوای بیماران مشغول بودند. در بحرین و امارات 65 درصد از پزشکان را زنان تشکیل می دهند. درعمان 61.5 درصد از فارغ التحصیلان پزشکی زن هستند، و در تونس 60 درصد از کادر پزشکی را زنان تشکیل می دهند و این عده نخستین مبارزان در مقابله با ویروس کرونا بوده اند.  در کشور ما نیز زنان در صف نخست مبارزه با ویروس کرونا قرار دارند و با این که می دانیم 90 درصد از پرستاران کشور را زنان تشکیل می دهند، متاسفانه آمار دقیقی از زنان پزشک درمبارزه با کرونا نداریم. زنان متخصص کشورمان اما در حوزه سیاست گذاری - چه در قوه مجریه و چه قوه مقننه - حضور پررنگی ندارند و متاسفانه در مجلس یازدهم این حضور کم رنگ تر هم خواهد شد.

این واقعیت که زنان در تصمیم گیری و اداره امور کشوری و سیاسی از قابلیت بالائی برخوردارند بر کسی پوشیده نیست، اما به رغم همه شواهد و اثبات در عمل، بازهم متاسفانه در کشور ما زنان از موقعیتی که باید برخوردار نیستند و صحن دولت و مجامع تصمیم گیری از وجود این نیمه جمعیت خالی است و این در حالی است که در آغاز سال 2020 زنان در 10 کشور جهان بیش از 50 درصد اعضای کابینه دولت ها را به خود اختصاص داده اند و علاوه بر چند کشور اروپائی، در نیکاراگوئه، کلمبیا، پرو،و روآندا نیز در اکثریت کابینه هستند و کشورهایشان به عنوان کشورهائی که بیشترین اعتماد را به کفایت و لیاقت زنان دارند شناخته شده است.   

زنان ما با آن که در خانواده و در نقش خود به عنوان معلم و پزشک و استاد لیاقت و کارآئی خود را به اثبات رسانده اند، در عرصه های تصمیم گیری و سیاستگذاری آنچنان که باید و شاید جدی گرفته نشده‌اند. متاسفانه طرز فکری که مبتنی بر تبعیض جنسی است جامعه کشور ما را آنچنان در گیر کرده که درهای منطق، حقیقت و برابری در فرصت‌ها را مسدود نموده و با اینکه یکی از وعده های اولیه انتخاباتی دکتر روحانی برداشتن این تبعیض ها و گشودن راه برای ورود زنان به عرصه سیاست بود، تا به حال در این زمینه تنها گام هائی بسیار کوچک و غیر ملموس برداشته شده و زنان کشورمان به رغم استعدادها و دستاوردهای چشمگیر، همواره با موانعی برای رسیدن به جایگاه برحق خود مواجه بوده‌اند.

در عصری که در چندین کشور دنیا زنان در مقام ریاست جمهوری، یا به عنوان صدراعظم و نخست وزیرتوانائی رهبری خود را نشان داده اند و نامشان با موفقیت‌های اقتصادی و سیاسی کشورهایشان رقم خورده است، زنان کشورمان هنوز برای تغییر در قوانین برای رسیدگی به بسیاری از حقوق خود و امید برای ایجاد فرصت در نمایش خلاقیت و استعدادهای خود به انتظار نشسته اند.  نقش زنان در مقام ریاست کشور و دولت تنها به کشورهای اروپائی مانند آلمان، اتریش، نروژ، فنلاند، دانمارک، و...محدود نمی شود، بلکه کشورهائی مانند اتیوپی، سنگاپور، میانمار، بنگلادش، نیوزیلند، تایوان، نپال، نامیبیا، و...نیز با ریاست زنان در صدر کشور اداره می شوند، و در حالی که در ترکیه بیش از 7 درصد وزیران را زنان نشکیل می دهند و حدود 15 درصد اعضای پارلمان نیز زن هستند، در کابینه ما حتی یک وزیر زن نیز وجود ندارد و سهم زنان در قوه مقننه نیز چندان بهتر نیست.

به گفته مدیرعامل نهاد سازمان ملل متحد برای توانمندی زنان و برابری جنسیتی (UN WOMEN)، اکنون وقت آن رسیده که دولت ها اهمیت مشارکت زنان در امور کشوری را تشخیص داده و به ارزش آنان پی برند. اگر قبول کنیم که دستیابی به توسعه پایدار و قرارگرفتن در مسیر پیشرفت بدون مشارکت فعال زنان و حضورشان درعرصه های سیاسی، اجتماعی و اقتصادی ممکن نخواهد بود، باید به باور یک کارشناس علوم سیاسی، در اصلاح رویه های نهاد دولت و قدرت یک خانه تکانی صورت گیرد تا موانع مشارکت زنان از میان برداشته شود.    

اشتراک در Facebookاشتراک در Google Plusاشتراک در Twitterاشتراک در تلگرام

نظرسنجی

مهمترین مطالبه بخش خصوصی از مجلس یازدهم چه باید باشد؟
  • رای: (0%)
  • رای: (0%)
  • رای: (0%)
جمع رای:
اولین رای:
آخرین رای: