به اشتراک بگذارید
اشتراک در Facebookاشتراک در Google Plusاشتراک در Twitterاشتراک در تلگرام

کروناهرچند ایران با بحران بیگانه نبوده و مردم ما همواره در شرایطی نه چندان عادی زندگی کرده‌اند، ولی همه‌گیری کرونا و ابتلای برخی از مسئولان به این بیماری، ابعاد تازه و بی‌سابقه‌ای از بحران مدیریت را در کشور عیان ساخته است. هرچند بحران کرونا اکنون یک چالش مدیریتی است، ولی روندی که این بحران طی کرده و خواهد کرد، در بر دارنده درس‌هایی در حوزه حکمرانی و سیاست است.

واقعیت این است که نقش حاکمیت در کشور ما کاملا قلب ماهیت شده است. دولت‌های کارآمد متولی تولید و توزیع کالای عمومی همچون امنیت و رفاه اجتماعی می‌باشند و وارد تصدی‌گری در حوزه کالاهای خصوصی نمی‌شوند. ولی در کشور ما متاسفانه قضیه برعکس شده و در حالی که حاکمیت در کوچکترین امور خصوصی مردم دخالت می‌کند، ولی توانایی مدیریت بحران در سطح ملی را ندارد. زمانی که قرار بر تصدی‌گری و تصویب مقررات متناقض و نظارت استصوابی است، حاکمیت در خط اول محدود کردن آزادی‌های فردی و سرکوب قضاوت شهروندان است، ولی آنگاه که زمان ورود دولت به مدیریت ملی بحران می‌شود، مسئولان به ناگهان لیبرال شده و از مسئولیت شهروندی و احترام به قضاوت‌های فردی سخن می‌گویند و از زیر بار مسئولیت تنظیم کالای عمومی شانه خالی می‌کنند.

کرونا و تعامل بین المللی:

مردم سوال می‌کنند که چرا پروازهای ایران و چین به محض اطلاع رسانیِ چینی‌ها، متوقف نشد و چرا هواپیمایی ماهان ، بعد از دستور توقف پروازها، دستکم 9 پرواز به چین انجام داد؟ هرچند بخشی از این تصمیم‌گیری‌ها به سوءمدیریت‌ها و ناهماهنگی‌های داخلی مربوط می‌شود، ولی نباید فراموش کرد که انزوای بین‌الملی ما باعث اتکای بیش از حد ما به چین شده و همین امر باعث تاخیر در قطع پروازها به این کشور شد. همانطور که دکتر زهرا کریمی اشاره کرده ما به لحاظ اقتصادی و سیاسی به همراهی چین و روسیه نیاز داریم و در چنین شرایطی است که از خیلی از مشکلات مثل کرونا اغماض می‌کنیم. دکتر کریمی افزوده: «به طور مثال وقتی کشورهای اروپایی ورود هواپیمایی ماهان را ممنوع اعلام کردند، پرواز به چین افزایش یافت. به سخنی دیگر وقتی برخی راه ها بسته می شود، ناگزیر تنها مسیر چین و روسیه باقی می ماند...وابستگی شدید اقتصاد ایران به چین سبب شده که هر جا ما تحت فشار قرار بگیریم به چین پناه ببریم ولی چین، چنین وابستگی به ما ندارد و آنها از این وضعیت بهره می‌برند.»

پیش از آنکه بروز بیماری کرونا در کشورمان رسانه‌ای شود، چانگ هوا، سفیر چین در ایران، تاکید کرده بود که نباید محدودیتهای بیش از حد نیاز علیه مسافران چینی اعمال شود. سپس چانگ هوا در یادداشتی در تسنیم نوشت : «از زمان شیوع این بیماری در چین، دولت و مردم ایران حمایت‌ها و کمک‌های ارزنده‌ای به چین ارائه کرده‌اند. ما این دوستی را به‌خاطر داریم و آن را ارج می‌نهیم.» برغم اینکه ایران به شدت نیازمند یاری چینی هاست، تاکنون شاهد کمک قابل توجهی از شریک شرقی خود نبوده ایم. متاسفانه ما در ارتباط با چینی ها مجبور به باج دهی هستیم  و متاسفانه در جریان ویروس کرونا، این باج دهی برای ملت ایران گران تمام شده.

کرونا و بحران مدیریت کالای عمومی:

مردم سوال می‌کنند که چرا مسئولان مراکز شیوع کرونا را قرنطینه نمی‌کنند و برچه مبنایی حسن روحانی از پایان بحران کرونا تا آخر هفته خبر می‌دهد؟ وزیر بهداشت گفته «بدلیل اعتمادی که به فرهنگ مردم داریم، شیوه قرنطینه شهرها را اجرا نکردیم!»

واقعیت این است که نقش حاکمیت در کشور ما کاملا قلب ماهیت شده است. دولت‌های کارآمد متولی تولید و توزیع کالای عمومی همچون امنیت و رفاه اجتماعی می‌باشند و وارد تصدی‌گری در حوزه کالاهای خصوصی نمی‌شوند. ولی در کشور ما متاسفانه قضیه برعکس شده و در حالی که حاکمیت و دولت در خصوص کوچکترین امور خصوصی وارد می‌شوند، ولی توانایی مدیریت بحران در سطح ملی را ندارند. زمانی که قرار بر تصدی‌گری و تصویب مقررات متناقض و نظارت استصوابی است، حاکمیت در خط اول محدود کردن آزادی‌های فردی و سرکوب قضاوت شهروندان است، ولی آنگاه که زمان ورود دولت به مدیریت ملی بحران می‌شود، مسئولان به ناگهان لیبرال شده و از مسئولیت شهروندی و احترام به قضاوت‌های فردی سخن می‌گویند.

کرونا، دشمنان واقعی و دشمنان خیالی:

رئیس جمهوری با وعده پایان سریع بحران کرونا گفته : «یکی از نقشه‌ها و توطئه‌های دشمنان ما است که با هراس‌ افکنی زیاد در جامعه، کشور را به تعطیلی بکشانند.» دریابان شمخانی هم با هشتگ «کرونا را شکست خواهیم داد»، در پست توئیتری خود نوشته: «قرار است راهبرد فشار حداکثری بر ایران، با کلیدواژه کرونا تکمیل شود. فشار روانی به کشورها برای بستن مرزهای زمینی و هوایی و دروغ پردازی در مورد پنهان‌کاری ایران نقشه راه جدید است.» زمانی که دشمن واقعی چندان قابل تشخیص نیست، حکمرانان می توانند با بزرگنمایی یا ابداع دشمنان خیالی، از مسئولیت‌پذیری سر باز زنند. این موضوع اما در رابطه با کرونا - که یک دشمن واقعی و متعین است - دشوار می‌شود و رئیس جمهوری و دبیر شورای امنیت ملی نمی‌توانند با ابداع دشمنان خیالی، سوء مدیریت‌ها و عدم هماهنگی‌ها را از خاطره مردم بزدایند.

همین نگاه دشمن‌تراش و فرافکن را در سخنان وزیر بهداشت هم شاهد بودیم که نبود آمادگی در برخورد با کرونا را ناشی از اقدامات یک سری دلال پدرسوخته مفت خور دانست. همانطور که دکتر داود سوری نوشته : «کمتر کشوری همانند کشور ما است که مسوولان اقتصادی‌اش همواره دشمن فرضی به نام دلال را مسوول وقوع مشکلات اقتصادی بدانند و از آن برای رفع مسوولیت خود و سپر بلا استفاده کنند و در انتها نیز از آن شکست بخورند! نمی‌دانند که دلالی و دلالان نتیجه سیاست‌ها و نپذیرفتن مسوولیت اقدامات انجام‌شده و نشده خود آنها هستند و همواره دن کیشوت‌وار در حال حمله به آسیاب‌های بادی دلالان و نابودی آنها هستند و در انتها بار تمام این توهم را نیز بر دوش مردم می‌گذارند.»

 

 

اشتراک در Facebookاشتراک در Google Plusاشتراک در Twitterاشتراک در تلگرام

نظرسنجی

به نظر شما، کدام یک از موارد زیر نقش مهمتری در تشدید مشکلات اقتصادی کشور داشته است؟
  • رای: (0%)
  • رای: (0%)
  • رای: (0%)
جمع رای:
اولین رای:
آخرین رای: