به اشتراک بگذارید
اشتراک در Facebookاشتراک در Google Plusاشتراک در Twitterاشتراک در تلگرام

تلفناگر همین امروز از کره دیگری به زمین و سرزمین عزیزمان ایران فرود بیاییم و نگاهی به روزنامه ها و رسانه ها بیاندازیم از ابتکار ایران و رئیس جمهور کشورمان برای صلح در منطقه احساس غرور خواهیم کرد. رئیس جمهور همانگونه که در بدو ورود به نیویورک برای شرکت در مجمع عمومی سازمان ملل متحد سخن گفت، امیدوار است پیام صلح جویی ملت بزرگ ایران را به گوش جامعه جهانی برساند.

اما متاسفانه طی چند ماه گذشته، عملکرد و واکنش های ما در قبال تحولات منطقه خلیج فارس حاوی این پیام صلح نبوده و اکنون هم به احتمال زیاد، پیام صلح رئیس جمهوری در سازمان ملل، در حد شعار باقی خواهد ماند.

اما اجازه بدهید به زمین برگردیم و کمی به اطراف خود و گذشته نه چندان دور خودمان نگاهی بیاندازیم. دکتر روحانی در حالی از ائتلاف امید و صلح در منطقه سخن می گوید که گفتمان دولت تدبیر و امید و سیاست های آن در داخل کشور موثر واقع نشده است. درست است که می توان تقصیر را به گردن افراطی گرایی داخلی و یا دعواهای جناحی انداخت اما به هر تقدیر، تدبیر گره ای از مشکلات باز نکرد و امیدمان به یأس مبدل شد. اکنون از ابتکار امید در منطقه و جهان و در جایگاه مجمع عمومی سخن می گوییم و متاسفانه این ابتکار را در شرایطی طرح می کنیم که از افزایش تنش های منطقه ای هم عملا استقبال می کنیم.

ما زمینیان یادمان نرفته که دولت بهاری دکتر احمدی نژاد هم در زمانی که در مدیریت داخلی امورات کشور شکست خورد و مدیریت را با سوءمدیریت تعویض کرد، در مجمع عمومی از مدیریت جهانی سخن گفت. حجت الاسلام خاتمی هم در زمان ریاست جمهوری خود وقتی نتوانست گفتگویی سازنده در میان جناح های سیاسی کشور برقرار کند، در مجمع عمومی از گفتگوی تمدن ها سخن گفت. ناگفته نماند که هیچیک از روسای جمهور ما در طول 40 سال گذشته گزارشی از پیگیری اهداف هزاره و یا مصوبه های سازمان ملل متحد که اعضای آن ملزم به اجرای آنها هستند ارائه نکردند.

روحانی

شاید نگارنده نسبت به تکرار این روندها بیش از حد بدبین باشد اما آیا به نظر شما این موضوع جای تأمل ندارد؟ کدامیک از طرح ها و ابتکارات ما به استثنای برجام نفعی هرچند مقطعی برای ملت ما داشت؟ ملل جهان چه نفعی از طرح ها و ابتکارات ما بردند؟ چرا ما به عنوان یکی از اعضای سازمان ملل نمی توانیم منشور سازمان ملل را در کشور خودمان به اجرا درآوریم ولی ادعای اصلاح عالم داریم؟

از روسای جمهور خود مانند قهرمانان ورزشی مان در بازگشت از نیویورک استقبال می کنیم و صرف نظر از عملکرد خوب یا بدشان یا به اصطلاح ورزشی برد و باختشان، از درخشش آنها و نمایندگی اقتدار ملت ایران حرف می زنیم گوئیا مجمع عمومی سازمان ملل تشک کشتی است و محل زورآزمایی. آیا برتری با کشوری است که شعاری بزرگتر بدهد؟ چرا احساس می کنیم که باید نقش انبیا را در عالم بازی کنیم؟ اشکالی ندارد چنین احساسی داشته باشیم اما نه به این قیمت که امت خود و نیازهای آنها را فراموش کنیم.

معمر قذافی را به یاد دارید؟ کتاب سبزش را که تو زرد از آب درآمد چه؟ او هم در سامان ملل به اصطلاح به مصاف دشمنان خود می رفت. کتاب سبزش اقتباسی از کتاب سرخ مائو بود. آنقدر در سازمان ملل سخنرانی کرد که مترجمش هم از حال رفت. اینجا قصد مقایسه و خدای ناکرده اهانت به مسئولین محترم کشور را ندارم. در عین حال باید یادآور بشوم شعار، مشکلات ما را حل نمی کند چه در داخل و چه در خارج. به عمل کار برآید، به سخندانی نیست.  وقتی صحبت از مجمع عمومی و سفر رئیس جمهور کشورمان به نیویورک می شود، کدامیک از ما به فکر اهداف توسعه هزاره سازمان ملل می افتیم؟ کدامیک از رسانه های ما به موضوع اصلی مجمع عمومی امسال توجه کرده؟ آیا چیزی با عنوان «تلاش های چندجانبه برای رفع فقر، کیفیت آموزش و پرورش، اقدام اقلیمی و دربرداری» در رسانه ها منعکس شده؟  

در شرایطی می توان از صلح منطقه ای و ایجاد ائتلاف سخن گفت که دیوارهای بی اعتمادی فرو ریخته باشد. متاسفانه طی ماه های اخیر، با بالاگرفتن تنش ها در منطقه خلیج فارس، بی اعتمادی ها بیشتر و بیشتر شده است. اگر طرح ائتلاف منطقه ای ما از یک شعار فراتر است، بر اساس چه محاسبه ای بوده؟ آیا محاسبه مسئولان اینست که پس از قدرتنمایی های نظامی ما طی چند ماه اخیر، کشورهای متخاصم تسلیم خواهند شد و طرح ائتلاف پیشنهادی ما را خواهند پذیرفت؟ قطعا چنین محاسبه ای غلط است زیرا در متن تنش های کنونی، هیچ یک از طرف های درگیر کوتاه نخواهد آمد و دور باطل تقابل تکرار خواهد شد. در بهترین حالت، ما وارد یک بازی باخت-باخت شده ایم و اینچنین بازی هایی، به صلح هرمز و ائتلاف امید نخواهد انجامید.  

اشتراک در Facebookاشتراک در Google Plusاشتراک در Twitterاشتراک در تلگرام

نظرسنجی

به عنوان فعال اقتصادی، از کدام گزینه برای مقابله با فشارهای بین المللی حمایت می کنید؟
  • رای: (0%)
  • رای: (0%)
  • رای: (0%)
جمع رای:
اولین رای:
آخرین رای: