به اشتراک بگذارید
اشتراک در Facebookاشتراک در Google Plusاشتراک در Twitterاشتراک در تلگرام

ریاست جمهوری، حسن روحانی در این روزها برای شرکت در شانزدهمین نشست سران جنبش غیر متعهدها و هفتاد و یکمین اجلاس سالیانه مجمع عمومی سازمان ملل متحد در قاره آمریکاست. دو نشست بزرگ سران که با در نظر گرفتن مناسبات قدرت و تحولات جهانی هر کدام اهمیت خود را دارد.

حضور ایران در مجامع بین المللی پس از توافق برجام و در دوران پساتحریم حضوری متفاوت است و انتظارات جوامع بین المللی هم تحت الشعاع دیدگاه ها، راهبردها، و رویکردهای نوین نظام قرار گرفته است. اصل تعامل سازنده و احترام متقابل دستاورد شگرفی است که حاصل تجربه برجام است. به نوعی می توان امیدوار بود که برجام به الگویی برای حل اختلافات بین المللی تبدیل شده است و در این روزهای پرالتهاب که منطقه در آتش افراط گری و تروریسم می سوزد و دامنه های این آتش خانمانسوز هر بار از گوشه ای از جهان سر می کشد نمی توان جز با راه حل های منطقی چون برجام که بر مبنای سیاست برد – برد است به مقابله با آن رفت.

امنیت جمعی و توسعه پایدار اقتصادی کشورها تابعی از یکدگرند و در این میان برای برون رفت از هر بحرانی باید منافع تمام طرفین درگیر محترم شمرده شود و با ظرافت دیپلماتیک راه حلی ارائه شود که منافع جمعی را در بر بگیرد. این مهم به مفهوم انعطاف پذیری در سیاست ها و راهبردها نیز هست. مفهومی که مقام معظم رهبری به عنوان نرمش قهرمانانه از آن نام بردند بر همین اصل ناظر است.

 دکتر روحانی در سخنرانی خود در نشست سران جنبش غیرمتعهدها در ونزوئلا تأکید کرد: اعضای جنبش در مقطع کنونی بیش از هر زمان دیگری نیازمند همبستگی، همگرائی و هماهنگی می‌باشند. واقعیت این است که ما به عنوان مجموعه‌ای که حدود دو سوم اعضای سازمان ملل متحد را تشکیل می‌دهیم، بخش غیرقابل انکاری از راه‌حل‌ها، برای چالش‌های جهان امروزی هستیم.

اشاره روحانی به شعار اصولی نه شرقی و نه غربی تعبیر جدیدی را ارائه می کند که به نوعی می توان آن را نه شرقی مطلق و نه غربی مطلق و یا هم شرقی و هم غربی دانست. وی گفت: ما در حرکت از این نقطه عزیمت بر این باوریم که تعامل با جهان ممکن است.

تلاش های اخیر دولت یازدهم در ارائه دیدگاه ها و رویکردها و راهبردهای نوین نظام در مجمع عمومی سازمان ملل متحد نیز شاهدی بر این مدعاست.  ابتکار عمل ایران برای مطرح کردن جهان عاری از خشونت و ائتلاف برای صلح پایدار نشان از درایت سیاستگذاران نظام و آگاهی آنها از تحولات جامعه جهانی است.  ایران نه تنها دیگر در جامعه جهانی منزوی نیست بلکه پیشگام ارائه راهبردهایی نوین بر اساس تجارب خوب و بد گذشته است. تجربه ما با سازمان ملل متحد نجارب تلخ و شیرینی بوده است. سازمان مللی که ایران را در منشور 7 خود قرار داده بود امروز به اجماع دو قطعنامه بر اساس پیشنهاد رئیس جمهوری اسلامی ایران برای مقابله با افراط گرایی و تروریسم به تصویب می رساند.

سیاستگذاران ارشد نظام نیز به خوبی به اهمیت نهادهای غیر دولتی در جهان و لزوم تعامل سازنده نظام با آنها پی برده اند. گرایش به شرق دیگر لزوما در تقابل با غرب نیست و گرایش به غرب دیگر به معنی خودباختگی و تسلیم نیست. ایران با اقتدار هم با سران جنبش عدم تعهد در ارتباط سازنده است و هم تقریبا با تمام اعضای سازمان ملل متحد. هم به این سازمان احترام می گذارد و هم به آن. هم به شرق توجه دارد هم به غرب و هم به شمال و جنوب. در عین حال تعهد خود را به معنای عمیق مستطر در مفهوم نه شرقی و نه غربی حفظ کرده است. با استقلال و اقتدار و ضمن احترام در تعامل و همگرایی با جامعه بین المللی است. توجه ایران به دیپلماسی اقتصادی در پرتو روابط دوجانبه و چندجانبه منطقه ای و بین المللی شاهد دیگری بر این مدعاست.

روحانی در سخنرانی سال گذشته خود تأکید کرد: تعامل اقتصادی در بستر به رسمیت شناختنِ تفاوت‌های فرهنگی،‌ می‌تواند امنیت پایدار را به ارمغان آورد و منطقه را به کانون صلح و توسعه تبدیل کند. ایران پس از برجام آمادگی دارد نشان دهد که راه‌ عملی امنیت و ثبات،‌ توسعه در سایه تعامل اقتصادی است. ایران با همه ظرفیت‌های اقتصادی و فرهنگی خود آمادگی دارد که به کانونی برای مشارکت در سرمایه‌گذاری صادرات‌گرا تبدیل شود و نشان دهد که به جای صلح ناپایدار مبتنی بر تهدید، می‌توان صلح مبتنی بر توسعه و منافع مشترک را انتخاب کرد، که حاصل آن امنیت پایدار خواهد بود.

امیدواریم در مجمع عمومی امسال نیز به دور از حواشی جنجالی توجه فعالان اقتصادی به اهداف عالی سازمان ملل متحد، توسعه اقتصادی و صلح پایدار باشد و به جای خرده گیری های بی حاصل در مسیر مشارکت سازنده ایران در مباحث اساسی زیر مجموعه های سازمان ملل همچون مباحث شورای اقتصادی و اجتماعی و شوراهای وابسته بکوشیم. وظایف اصلی این شورا شامل توسعه سطح استاداردهای زندگی، اشتغال برای همه، پیشرفت اقتصادی، بهداشتی و اجتماعی؛ ارائه راه‌حل‌ها برای مسائل اقتصاد بین‌الملل و مشکلات بهداشتی و اجتماعی؛ سهولت‌بخشی به همکاری‌های فرهنگی و آموزشی؛ و پیشرفت در احترام به حقوق بشر و آزادی‌های اساسی است.  

اشتراک در Facebookاشتراک در Google Plusاشتراک در Twitterاشتراک در تلگرام

نظرسنجی

به نظر شما، کدام یک از موارد زیر نقش مهمتری در تشدید مشکلات اقتصادی کشور داشته است؟
  • رای: (0%)
  • رای: (0%)
  • رای: (0%)
جمع رای:
اولین رای:
آخرین رای: