به اشتراک بگذارید
اشتراک در Facebookاشتراک در Google Plusاشتراک در Twitterاشتراک در تلگرام

امروز وقتی ایرانی‌ها از خواب برخواستند متوجه شدند که روس‌ها از مرزهای غربی خود گذشته‌اند و رسما به کشور همسایه خود حمله کرده اند. صدا و سیما اول این ماجرا را «عملیات ویژه روسیه» خواند که البته در پی واکنش‌های منفی، عنوان خبر را به «حمله روسیه به اوکراین» تغییر داد. اکنون در ذهن هموطنان ما این سوال قدیمی زنده شده که آیا روسیه به ایران هم حمله خواهد کرد؟ همسایه شمالی که سابقه گلستان و ترکمانچای و ده‌ها مورد دیگر از تجاوز و نقض تمامیت ارضی ایران را دارد، آیا حملاتش را تنها به مرزهای غربی خود محدود خواهد کرد؟ آیا پوتین و همراهانش، رویایی پطر کبیر برای دستیابی به آبهای گرم خلیج فارس را زنده نخواهند کرد؟

متاسفانه ما طی یک دهه گذشته به شدت به روسیه وابسته شده‌ایم و طنز روزگار ایجاست که روسیه هیچ مزیت اقتصادی برای ما ندارد و وابستگی ما ناشی از این بوده که ما به قدری خودمان را در منطقه و جهان منزوی کرده‌ایم که چاره‌ای جز فرار به دامان روسیه نداشته‌ایم و در این راه حتی اجازه دادیم که روسیه از پایگاه نظامی نوژه در همدان (برای حملات هوائی به سوریه) استفاده کند. این امر که نقض آشکار تمامیت ارضی ایران بود، تنها زمانی از سوی مسئولان مورد تایید قرار گرفت که خبر در رسانه‌های اجتماعی فاش شد. این اجازه خلاف قانون اساسی ایران بود که صریحا استقرار هر گونه پایگاه نظامی خارجی در کشور حتی برای استفاده صلح آمیز را ممنوع می داند.

اکنون آشکار شده که بلندپروازی‌های پوتین و نظام فاسد اولیگارشی روسیه به داخل مرزهای این کشور محدود نمی‌ماند و حتی تا مرحله تجاوز نظامی پیش می‌رود. آیا هنوز هم جناح روسوفیل حاکمیت چشم خود را بر واقعیات خواهد بست؟ واقعیت این است روابط ما با روسیه هیچگاه راهبردی و استراتژیک نبوده و همسایه شمالی ما نشان داده که هیچ تمایلی به اتحاد استراتژیک با ما ندارد. در ضمن باید توجه داشت که اقتصاد ایران و روسیه هم مکمل یکدیگر نیست و با توجه به اینکه روسیه صادرکننده انرژی است، به طور ذاتی در تقابل با ایران قرار می‌گیرد و هر کاری می‌کند که ایران در حوزه انرژی دست بالا را نداشته باشد.

گروه‌های مخالف مذاکرات اتمی همواره از بی‌اعتمادی تاریخی ایران نسبت به نیات غرب سخن می‌گویند ولی همین گروه‌ها، از همراهی و سینه‌چاکی برای روسیه دست بر نمی‌دارند و تجاوز ارضی روسیه به اوکراین را هم اقدامی هوشمندانه قلمداد می کنند. آیا زمانی که روسیه باز رویای تصرف آذربایجان را عملی کند، این گروه‌ها، هشیاری برادر پوتین را خواهند ستود؟ اینها همان کسانی هستند که در دوران پسابرجام، پوتین را وهب مسیحی می‌دانستند که روزی در رکاب امام زمانش شهید خواهد شد و همواره در پی پنهان کردن مخالفت روسیه با تنش‌زدایی ایران و غرب بوده‌اند.

بسیاری از متخصصین سیاست بین الملل معتقدند که هدف پوتین در تجاز به خاک اوکراین، زنده کردن امپراتوری تزارهاست. هرچند تزارها در جهان به فراموشی سپرده شده اند، لیکن در درون مرزهای روسیه، تلاش جدی صورت گرفته تا یاد و خاطره تزارها و همچنین قدرتی که استالین ایجاد کرد، حفظ شود. در همین راستاست که بسیاری از افسران ارشد ارتش روسیه، از ایران به عنوان حیات خلوت جنوبی این کشور یاد کرده‌اند. از این رو، پوتین که در گام دوم قدرت خود در روسیه است، به فکر ایجاد میراثی ماندگار برای مردم روسیه است. این موضوع را در مورد صدام حسین نیز دیدیم که چگونه کوشید تا خاک ایران را غصب کند. اما آیا روسیه نیز اشتباه اسلاف خود را تکرار خواهد کرد؟

متاسفانه شاید بتوان گفت که روس‌ها نیازی به حمله به ایران ندارند و ایران در چند سال گذشته عملا به یکی از دولتهای اقماری سلسله تزارها تبدیل شده است. این تحلیل در ظاهر بسیار بدبینامه به نظر می‌رسد ولی واقعیت‌‎های صحنه سیاست ایران، موید صحت این تحلیل‌هاست. وقتی که به تحلیل‌های ارزشی‌های روسوفیل‌ گوش می‌دهیم که تمامی اقدام‌های تجاوزکارانه پوتین را توجیه کرده و هوشمندانه قلمداد می‌کنند، متوجه می‌شویم که بخش مهمی از حاکمیت، کوچکترین انتقاد از روسیه را بر نمی‌تابد و عملا به سخنگوی کرملین تبدیل شده است. به هرحال اگر چنین درکی از اوضاع فعلی روسیه و نسبت ما با پوتین صحیح باشد، باید منتظر پیام‌های ضد و نقیض وزارت امور خارجه و دستگاه دیپلماسی کشور بود. در این میان اما، ناظران سیاسی و مدنی باید تمام قد از منافع ملی کشور دفاع کنند و از خطرات تایید حملات روسیه با مردم سخن بگویند.

اشتراک در Facebookاشتراک در Google Plusاشتراک در Twitterاشتراک در تلگرام

نظرسنجی

چرا حاکمیت اعتراض‌های خیابانی را جدی نمی‌گیرد؟
  • رای: (0%)
  • رای: (0%)
  • رای: (0%)
جمع رای:
اولین رای:
آخرین رای: