به اشتراک بگذارید
اشتراک در Facebookاشتراک در Google Plusاشتراک در Twitterاشتراک در تلگرام

به دنبال نام گذاری سال 98 از سوی مقام معظم رهبری به عنوان سال رونق تولید، رئیس جمهوری نیز گفت همه دستگاه‌های دولتی مرتبط با موضوع تولید، باید در جهت رونق تولید ملی حرکت کنند. اکنون با شدت گرفتن مشکلات اقتصادی و خطر کاهش چشم گیر فروش نفت، توجه به رونق تولیدات بومی از اهمیت بیشتری برخوردار شده. رونق تولید اگر با رونق صادرات همراه شود، منبع سرشاری از درآمد ارزی خواهد بود ولی نباید فراموش کرد که تولید داخلی خود به درآمد ارزی نیازمند است.

رونق تولید   تاجرانمتاسفانه در سالهایی که درآمد سرشار نفتی داشتیم، سرمایه گذاری مناسبی برای تولید نکردیم و با سیاست های غلط پولی و مقررات دست و پاگیر برای تولید، نقدینگی را به سوی حوزه تولید سوق ندادیم. در شرایط کنونی، از یک سو باید اولویت را در حمایت از تولید کننده داخلی قرار دهیم و از دیگر سو در پی تنش زدایی منطقه ای باشیم تا مسیرهای باقی مانده برای صادرات را از دست ندهیم. در همین حال، نباید فراموش کنیم که رونق تولید بومی با انحصار و در نبود رقابت حاصل نخواهد شد. 

در شرایط کنونی باید توجه ویژه ای هم به بهبود محیط کسب و کار داشته باشیم. همانطور که حسین سلاح ورزی یادآور شده، رونق تولید زمانی محقق خواهد شد که بهبود محسوس محیط کسب و کار و بهره وری اتفاق بیفتد. هرچند آخرین بررسی‌های اتاق بازرگانی حاکی از بهبود نامحسوس فضای کسب و کار در آخرین فصل از سال گذشته داشت ولی ما هنوز کارهای زیادی در این حوزه باید انجام دهیم. به اعتقاد فعالان اقتصادی غیر قابل پیش‌بینی بودن و تغییرات قیمت مواد اولیه و محصولات در اقتصاد ایران اصلی ترین عامل شکننده بودن فضای کسب و کار است. عامل دوم، بی‌ثباتی سیاست‌ها، قوانین و مقررات و رویه‌های اجرایی ناظر بر کسب و کار است و سومین عامل نیز دشواری تأمین مالی از بانک‌ها بوده است.

مشکلات تولید   تاجرانبرغم نیاز مبرمی که ما به افزایش تولید غیر نفتی داریم، معلوم نیست که آیا اراده سیاسی لازم برای حمایت از تولید کنندگان و بهبود فضای کسب کار وجود داشته باشد. این حقیقت که اقتصاد ما باید به دور از سیاست زدگی به پیش برود بر کسی پوشیده نیست، اما متاسفانه توجه چندانی به تعریف اهداف واقعگرایانه و پیمایش مسیر به سمت تحقق آنها نشده است. در همین حال سوء مدیریت ها و تعمیق فساد سیستمی هم مزید بر علت شده است. همانطور که پدرام سلطانی اشاره کرده برای بهبود محیط کسب و کار باید به تغییر باورهای مدیریتی پرداخت و این موضوعی است که با تغییر مدیران ناموفق ممکن می شود.

در شرایط کنونی مسئولان ارشد نظام باید به وضعیت اضطراری اقتصاد کشور واقف باشند و با این آگاهی، دست به تغییر و پیشبرد اصلاحات اقتصادی بزنند. تا این واقع بینی در میان مسئولان ایجاد نشود نمی توان به بهبود واقعی فضای کسب و کار و رونق تولید امیدوار بود. در این راستا فعالان اقتصادی باید در یک ارتباط دوگانه با مسئولان و مردم، در زمینه موانع تولید روشنگری کنند.

چندین سال است که ماشین اقتصاد ایران با استفاده از لوازم یدکی که تئوری های مختلف اقتصادی پبشنهاد کرده اند تلاش نموده خود را سر پا نگاه دارد، و از این رو هیچگاه گامی برای بهبود فرسودگی های خود برنداشته است. در چنین ساختاری، تولید کنندگان مانند ربات های بدون اراده منتظر صدور  مقررات و قوانین خلق الساعه هستند. بسیاری از تولیدگنندگان صنعتی می گویند، افزون بر مشکل در تامین مواد اولیه، دولت برای خرید محصول تمام شده نیز هر کاری که دلش بخواهد می کند، و به این ترتیب تولیدکننده نه درتامین مواد اولیه نقشی دارد و نه در توزیع محصولات تولیدی خود!

مشکلات تولید   تاجراندر حقیقت تامین مواد اولیه وارداتی و نیازهای تولید یکی از دغدغه های تولید گنندگان است که با توجه به نوسانات نرخ ارزی و محدودیت مقرراتی که دولت وضع نموده و مدام آن ها را تغییر می دهد، هر امیدی را به نومیدی تبدیل نموده است. 

به طور تاریخی، نومیدی تولید کنندگان، ریشه در توجه بیش از اندازه دولت به درآمدهای نفتی و بی مهری به بخش صنعت دارد. به گفته محسن جلال پور، حاکمیت نفتی و بزرگ در کشور هر تصمیم و سیاستگذاری ساختاری را برپایه میزان فروش و قیمت نفت و در جهت پوشش هزینه‌های خود اتخاذ می‌کند بدون آن که نفع و ضرر آن را در بازار و برای بخش خصوصی درنظر بگیرد. به باور جلال پور یکی از مهمترین چالش های تولید، پیش بینی ناپذیر بودن وضعیت اقتصاد کشور است و اینکه هیج تولید کننده ای امروز نمی داند که سیاست گذاری حاکمیت و شرایط بین المللی چه فردایی برای او رقم زده است. 

افزون بر پیش بینی ناپذیر بودن وضعیت اقتصاد، باید ریشه چالش های دیگر نابسامانی اقتصادی برای تولید کنندگان را در تصمیم گیری های عجولانه دولت، صدور بخشنامه های ضد و نقیض و بروکراسی بیش از حد جست و جو کرد که منجر به اتلاف وقت و منابع مالی تولید کننده و اخلال در امرتولید می شود.  از طرف دیگر، انحراف مسیر خصوصی سازی که قطار اقتصاد کشور را بر ریل خصولتی سازی قرار داد، راه را برای فساد، رانت، انحصار، و از میان بردن رقابت پذیری هموار نمود، و عرصه را بیش از پیش بر بخش خصوصی تنگ نمود.  

رونق تولید   تاجرانسال ها می شود که تصمیم گیری های دولت و تغییر فضا و مولفه های اقتصادی، نفس تولید کنندگان را بریده است، و شمار مشکلات همچنان بدون حل باقی مانده است. از طرف دیگر، با اینکه به باور فعالان اقتصادی خرید مواد اولیه از خارج از کشور آسان تر است، محدودیت هائی که سیاست گذاری های دولت در این راه ایجاد کرده، به همراه عدم مشارکت اقتصادی در بازارهای جهانی فضای تاریک تولید را تاریک تر نموده است. در همین حال، ادامه فشارهای بین المللی و دشوارتر شدن ورود منابع ارزی به کشور، خرید بسیاری از مواد اولیه را با چالش های بیشتری روبرو خواهد کرد. با توجه به این تفاصیل است که به نظر می رسد برای گذار از فشارهای داخلی و تحریم های خارجی، باید راهی اقتصادی- سیاسی یافت تا هم تولیدکننده داخلی را نجات داد و هم صادرات را رونق بخشید.

اشتراک در Facebookاشتراک در Google Plusاشتراک در Twitterاشتراک در تلگرام

نظرسنجی

به عنوان فعال اقتصادی، از کدام گزینه برای مقابله با فشارهای بین المللی حمایت می کنید؟
  • رای: (0%)
  • رای: (0%)
  • رای: (0%)
جمع رای:
اولین رای:
آخرین رای: