به اشتراک بگذارید
اشتراک در Facebookاشتراک در Google Plusاشتراک در Twitterاشتراک در تلگرام

پس از آنکه مقام معظم رهبری سال جاری را سال «حمایت از تولید ایرانی» نامیدند، صحبت ها و نظرات زیادی در این زمینه ارائه شد. عده ای مسئولیت را بر عهده شهروندان ایرانی گذاشتند که باید از خرید کالای ایرانی حمایت کنند و عده ای هم با حمله به کالاهای خارجی، خواستار ممنوعیت واردات شدند. اما همانطور که فعالان و کارشناسان اقتصادی یادآور شده اند، برخورد درست برای تحقق شعار امسال، تنها از طریق رقابت پذیر کردن کالاهای ایرانی میسر خواهد شد. در راستا رقابت پذیر تر کردن کالاهای ایرانی، چه در داخل و چه در خارج، ما باید در سه محور پیشرفت کنیم: «کاهش هزینه تولید»، «حمایت از تولیدکننده ایرانی»، «اعتباربخشی به برند ایرانی»

بدون توجه به این سه محور، ما یا تولیدی نخواهیم داشت یا تولیداتمان در رقابت با مشابه خارجی شکست خواهند خورد.  رقابت پذیری یک کالا برآیند سه فاکتو قیمت، کیفیت و جذابیت است و اگر ما توجهی به این فاکتورها نداشته باشیم تنها شعار حمایت از کالای ایرانی را سرداده ایم و با اقدامات پوپولیستی همچون ممنوعیت واردات کالا، به تضعیف کیفیت کالای ایرانی دامن زده ایم که چیزی جز متضرر شدن مشتردی داخلی و کاهش بیشتر صادرات در بر نخواهد داشت. حمایت برنامه ریزی نشده از کالای ایرانی سرنوشت توليد خودرو را پیدا خواهد کرد که پس از ٥٠ سال هنوز ما با چین که 15 سال است وارد این صنعت شده نمی توانیم رقابت کنیم و مصرف سوخت اتومبیل ایرانی 30 تا 40 درصد بالاتر از مشابه چینی است.

در سال جدید شایسته است که فعالان اقتصادی و اتاق های بازرگانی، تعاون و اصناف از هر سه قوه بخواهند تا دستاوردهای خود را در حمایت از تولید داخلی در چهارچوب سه محور کاهش هزینه تولید، حمایت از تولیدکننده و اعتبار بخشی به برند ایرانی به اطلاع مردم برسانند. البته اتخاذ رویکردهای راهبردی همچون تاکید بر اقتصاد دانش بنیان و شرکت در زنجیره جهانی ارزش باید افق های توسعه اقتصادی کشور باشد، ولی در کوتاه مدت راهکارهای مهمی هست که برای حمایت از کالای ایرانی باید از سوی هر سه قوه پیگری شود. در ادامه به هفت مورد مهم از این راهکارها اشاره می کنیم:

1- اصلاح قانون کار و رعایت اصل سه جانبه گری: اکنون سالهاست که قانون کار کشور نیاز به اصلاح دارد ولی به نظر می رسد اراده سیاسی لازم برای پیش برد این اصلاحات وجود ندارد. این قوانین یکی از عوامل دامن زدن به بیکاری و کاهش بهره وری است. تصمیمات در خصوص حقوق و مزایای کارگران باید با تعامل سه جانبه کارفرما، کارگر و دولت صورت گیرد. افزایش 20 درصدی نرخ دستمزد ممکن است که در ظاهر به سود کارگران باشد ولی نهایتا به رکود بیشتر بازار کار و غیر رقابتی تر شدن کالای ایرانی خواهد انجامید.

2- کاهش هزینه تامین مالی: همکنون سود وام های دریافتی از سوی تولیدکنندگان حدود 18 درصد است که بار سنگینی بر دوش شرکت ها و کارخانه های ایرانی می گذارد. با مقایسه این رقم با نرخ تسهیلاتی که برای واردکنندگان وجود دارد می توان دید که چرا کمتر کسی رغبتی به تولید دارد. راه حل اصولی برای کاهش هزینه های تامین مالی مستلزم اصلاح نظام بانکی است که تنها با همکاری سه قوا میسر خواهد شد.

ساخت ایران تاجران

3- اصلاح نظام مالیات: بالا بودن نرخ مالیات و مالیات بر ارزش افزوده یکی از عوامل بالارفتن هزینه تولید است. اگر با اصلاح نظام مالیاتی، پرداخت منصفانه و همه گیر مالیات فراهم  شود و علاوه بر تولیدکنندگان بخش خصوصی، خصولتی ها و بنیادها هم سهم عادلانه مالیاتشان را بپردازند، می توان امیدوار بود که هم هزینه های تولید پائین بیاید و هم با ارائه مالیات معکوس برای قشر آسیب پذیر، از تحمیل هزینه های تامین اجتماعی کارگران بر دوش کارفرما جلوگیری کرد.

4- ایجاد فضای شفاف و رقابتی برای فعالیت بخش خصوصی واقعی: تا زمانی که خصولتی ها و بنگاه های مرتبط با نهادهای دولتی و نیروهای مسلح حرف اول را در قراردادها و پروژه های سودآور بزنند، نمی توان صحبت از فضای رقابتی کسب و کار کرد. ایجاد فضای واقعا رقابتی، مستلزم پایان دادن به رانت خواری هاست تا فضا برای تنفس بخش خصوصی واقعی و تولید محصولات رقابت پذیر فراهم شود.

5- تک نرخی کردن ارز: چندنرخی بودن ارز همکنون به شدت گرفتن تراز منفی تجاری انجامیده است. ارزان بودن برخی از کالاهای خارجی نه به علت رقابت پذیرتر بودنشان نسبت به مشابه ایرانی، بلکه به علت دسترسی برخی واردکنندگان به ارز خارجی با قیمت پائین است. همکنون ارز چند نرخی امکان رانت خواری را بیش از پیش افزایش داده است. در این حوزه هم متاسفانه اراده سیاسی لازم برای تک نرخی کردن ارز وجود ندارد ولی به هر حال فعالان اقتصادی باید به طرح این مطالبه ادامه دهند و هم دولت و هم قانونگذاران را در خصوص مشکلات ناشی از چندنرخی بودن ارز مسئول بدانند.

دیپلماسی تجاری تاجران

6- جذاب کردن برند ایرانی: رقابت پذیری یک کالا تنها در کیفیت و قیمت آن خلاصه نمی شود. بخش مهمی از اعتبار برند های ایرانی ناشی از رابطه عاطفی خریدار بومی یا خارجی  با نام ایران و کالای ایرانی است که این امر مستلزم تلاش های آگاهانه برای برندسازی و بازگرداندن اعتبار به برندهای ایرانی است.

7- پیگیری دیپلماسی تجاری: بحث برند یک جنبه سیاسی هم دارد که در واقع به وجهه کلی کشور و رابطه ما با دیگر کشورها مربوط است. در این رستا، تلاش های ما برای تنش زدایی و ارائه وجهه واقعی مردم ایران که صلح طلبی و مهمان نوازی است بسیار ضروری است. همراهی وزارت امور خارجه با فعالان اقتصادی برای قدرت بخشیدن به دیپلماسی تجاری یکی از راهکارهای اعتبار بخشی به برند ایرانی محسوب می شود. البته باید در نظر داشت که اعتبار کالای ایرانی مستلزم تلاش های پیگیر و درازمدت است که خود تنها از یک اراده ملی و عزم سیاسی برای قرار دادن سیاست خارجی در خدمت اقتصاد بر خواهد آمد.

الزامات حمایت از کالای ایرانی

برداشت های پوپولیستی از شعار سال

 

اشتراک در Facebookاشتراک در Google Plusاشتراک در Twitterاشتراک در تلگرام

نظرسنجی

مؤثرترین راهکار حمایت از کالای ایرانی چیست؟
  • رای: (0%)
  • رای: (0%)
  • رای: (0%)
  • رای: (0%)
جمع رای:
اولین رای:
آخرین رای: