به اشتراک بگذارید
اشتراک در Facebookاشتراک در Google Plusاشتراک در Twitterاشتراک در تلگرام

سوم آذر می توانست روز بزرگ پیروزی ملی و جشن توافق نهایی و آغاز دوران پساتحریم باشد اما نشد. چه کسی مسئول این فرصت سوزی است؟ گروه 1+5؟ ظریف؟ روحانی؟ شخص مقام معظم رهبری؟ مخالفین توافق؟ تحولات منطقه؟  شاید پاسخ ها و توجیحات مختلف و متنوعی برای این پرسش وجود داشته باشد که هر کدام به نوعی بخشی از حقیقت و واقعیت موجود است. آنچه برای فعالان اقتصادی اهمیت دارد نتیجه است. مطالبه فعالان اقتصادی رسیدن به توافق نهایی و رفع تحریم هاست و برای صیانت از منافع ملی این مهم باید هر چه زودتر متحقق شود. برخی این تمدید را تمدید امید نامیده اند اما بهتر است به جای تمدید امید به تشدید تدبیر بپردازیم. چرا تشدید تدبیر؟

شاید در مقطعی نه چندان دور تمدید به نوعی موفقیت دیپلماتیک محسوب می شد چراکه پس از سال ها انزوا یا انفعال سیاسی، اراده سیاسی بر تعامل با جهان و حل مناقشه اتمی قرار گرفت و بارقه های امید در افق تاریک اقتصادی و اجتماعی کشور نمایان شد. امروز نمی توان تمدید را یک موفقیت دیپلماسی محسوب کنیم. امروز تمدید به نوعی با شکست مذاکرات مترادف است و هزینه های اقتصادی و امینتی شکست مذاکرات نیز چنانچه وزرای خارجه پیشین اروپایی در نامه سرگشاده خود نوشتند، از حساب خارج است.  تمدید مذاکرات،تمدید تحریم های موجود است که ضرر آن هر ثانیه و تصاعدی بر ارکان اقتصاد و جامعه سنگینی می کند. تا هفت ماه دیگر میلیاردها دلار دیگر از کیسه من و شما و ملتی که تا اینجا ایستاده و مقاومت کرده می رود و بازگداندن آن پس از توافق نهایی قطعا بیش از هفت ماه طول خواهد کشید. اما چرا تشدید تدبیر؟ 

در یک نگاه کلی با روند نزولی بهای جهانی نفت در دو ماه گذشته و در هفت ماه پیش رو بودجه کشور متزلزل خواهد شد. تدبیر منطقی در این مقطع امضای توافق نهایی اتمی است تا دست کم ضمن دسترسی به دارایی های مسدود شده راه صادرات نفت مجددا باز شود و بتوانیم تولید نفتمان را افزایش دهیم. بازگشت به سیستم مالی بین المللی و جذب سرمایه گذاری خارجی از دیگر ملزومات جبران کسری بودجه است. مقاومت تا زمانی خوب است که نشکسته باشیم. وضعیت مالی از یک سو و وضعیت سیاسی داخلی و خارجی به خصوص در کشورهای طرف مذاکره نیز از سوی دیگر باید مود نظر قرار گیرد. تأخیر در امضای توافق نهایی تنها ریسک و مخاطرات تغییرات ناخواسته سیاسی را بالا می برد. ایران و گروه پنج بعلاوه یک هیچوقت تا این اندازه به هم نزدیک نبوده اند و نباید با تمدید و تأخیر به قول معروف پشتمان باد بخورد. تا تنور داغ است باید نان را چسباند.

یکی از تحلیلگران به درستی اشاره گرد که توافق نهایی و رفع تحریم ها یک پروسه است نه یک پروژه اما باید این پروسه هر چه زودتر کلید بخورد. این توافق جام زهر نیست بلکه جام شهدی است که مذاق نسل های آینده این مرز و بوم را شیرین خواهد کرد. تدبیر را تشدید کنیم و ابتکار عمل را به دست بگیریم و هر چه زودتر کار را به سامان برسانیم.

اشتراک در Facebookاشتراک در Google Plusاشتراک در Twitterاشتراک در تلگرام

نظرسنجی

به عنوان فعال اقتصادی، از کدام گزینه برای مقابله با فشارهای بین المللی حمایت می کنید؟
  • رای: (0%)
  • رای: (0%)
  • رای: (0%)
جمع رای:
اولین رای:
آخرین رای: