به اشتراک بگذارید
اشتراک در Facebookاشتراک در Google Plusاشتراک در Twitterاشتراک در تلگرام

در سال 1392 بیش از 600 مورد اعتراضات مختلف کارگری گزارش شد. چهار سال پیش از آن، این آمار در حدود 300 اعتراض کارگری بود.  از سال 1389 تا کنون تعداد اعتراضات کارگری روندی افزایشی داشته است. بیشتر این اعتراضات در خصوص، دستمزدها و پرداخت حقوق،  شرایط و محیط کار، تبعیضات در محیط کاری و یا خصوصی سازی های ناعادلانه بوده است.  در واقع این اعتراضات بازتابی از وضعیت نابسامان اقتصاد کشور بوده و تا اقتصاد ما به سامان نرسد اینگونه اعتراضات ادامه خواهد داشت.

در چند ماه اخیر شاهد گزارش های متعددی از  اعتراضات و اعتصابات کارگری بودیم. برای نمونه، حدود 5 هزار کارگر معدن سنگ آهن بافق در استان یزد در اعتراض به خصوصی سازی 5,2 درصد از این معدن دست به اعتصاب زدند. دولت زیر فشار این اعتراضات روند خصوصی سازی این معدن را متوقف کرد. تجمعات مقابل وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی به مناسبت روز جهانی کارگر که بر اساس گزارش هایی به بازداشت 25 فعال کارگری منجر شد. اعتراضات کارگران مجتمع پتروشیمی لرستان در پی آتش سوزی در این مجتمع. تجمع حدود 100 نفر از پرستاران بیمارستان امام خمینی در اعتراض به بی توجهی مسؤلان بیمارستان نسبت به مطالبات صنفی شان و اعتراضات متعدد دیگر در دیگر شهر ها و استان های کشور.

نگرانی ها و اعتراضات کارگران موجه است اما سوالی که مطرح است این است که ریشه افزایش این اعتراضات و اعتصابات چیست؟ آیا ما فعالان اقتصادی و صاحبان کسب و کار رابطه خود با کارمندان و کارگران را در چهار سال گذشته تا این حد خراب کرده ایم؟ به نظر نمی رسد که اکثر ما چنین کرده باشیم. به نظر بنده این افزایش اعتراضات به دلیل مشکلات عدیده در اقتصاد کلان کشور است. اعتراض کارگران برای این است که در این وضعیت اقتصادی نمی توانیم دستمزدها را افزایش دهیم و نمی توانیم بخش بزرگی از متقاضیان کار را به استخدام درآوریم. کارگران اعتراض می کنند چون در چهار سال گذشته، تورم تیشه به ریشه قدرت خرید کارگران زده است. قیمت های نجومی بازار سیاه کالاهایی که روزگاری نه چندان دور به راحتی قابل خرید و در دسترس بودند. یکی دیگر از دلایل اعتراضات کارگران وجود فساد در سیستم ماست و این به از بین رفتن عدالت اجتماعی انجامیده و برخی غنی تر شده و کارگران باید اقتصاد مقاومتی پیشه کنند.

این نوع اعتراضات مخاطره انگیز است چون می تواند در سیاست های اجرایی دولت برای خروج از رکود اخلال کند. اگر دولت بتواند برنامه های خود را اجرا کند و رشد اقتصادی را به مسیر درست بازگرداند، کارگران ما می توانند از منافع رشد اقتصادی بهره مند شوند. مشکل اینجاست که که برخی از راهکارهای مندرج در بسته دولت ممکن است بر کارگران فشار مضاعف وارد آورد یا دست کم چنین ذهنیتی در میان کارگران وجود دارد. برای نمونه، کاهش وابستگی به درآمد نفتی یکی از برنامه های ماست که اکثر کارشناسان در این مورد اتفاق نظر دارند اما این کار در کوتاه مدت می تواند به بالا رفتن مالیات بر ارزش افزوده شود که بر کارگران فشار وارد خواهد کرد.

اقتصاد ژاپن در این خصوص می تواند مقایسه مطلوبی به ما بدهد. نخست وزیر ژاپن، آبه، مانند دکتر روحانی به مردم کشورش وعده اصلاحات اقتصادی و افزایش رشد اقتصادی داد. او برای کاهش کسری بودجه ژاپن نرخ مالیات بر ارزش افزوده را بالا برد. ابه بر این باور بود که این کار می تواند ضمن کاهش کسری بودجه، هزینه های لازم برای پروژه های زیرساختی آن کشور را تأمین کند و این امر برای بازسازی فاجعه هسته ای فوکوشیما حیاتی بود. بسیاری از کارشناسان توافق دارند که برنامه های آبه برای افزایش رشد اقتصادی مناسب بود اما متأسفانه آخرین آمار اقتصادی ژاپن نشان می دهد که اقتصاد آن کشور در سه ماهه گذشته کوچکتر شده است. بیشتر تحلیلگران اقتصادی دلیل این امر را در افزایش مالیات بر ارزش افزوده می دانند که باعث کاهش مصرف شده بود. این اتفاق می تواند در کشور ما نیز رخ دهد و اگر کارگران ما در این مقطع ناراضی باشند، تحولاتی از این دست می تواند به ناآرامی های بیشتر و در عمل مخالفت با بسته خروج از رکود دولت بیانجامد.  اگر چنین اتفاقی بیافتد دولت تحت فشار خواهد رفت تا مسیر خود را تغییر دهد. اگر دولت تدبیر و امید تا آن زمان دستاورد قابل توجه اقتصادی دیگری نداشته باشد، اجرایی کردن اصلاحات مورد نیاز بسیار دشوار خواهد شد. افزایش سرمایه گذاری خارجی در بخش انرژی نیز علیرغم اجماع  کارشناسان بر ضرورت آن در مسیر افزایش صادرات نت و گاز می تواند به همین شکل جنجالی شود. 

دولت در کاهش تورم موفق بوده است و اینک زمان آن فرا رسیده تا چرخ رشد اقتصادی را به حرکت درآورد. کارگران تا زمانی که مزایا و منافع رشد اقتصادی را لمس نکنند همچنان معترض خواهد بود.   

اشتراک در Facebookاشتراک در Google Plusاشتراک در Twitterاشتراک در تلگرام

نظرسنجی

به عنوان فعال اقتصادی، از کدام گزینه برای مقابله با فشارهای بین المللی حمایت می کنید؟
  • رای: (0%)
  • رای: (0%)
  • رای: (0%)
جمع رای:
اولین رای:
آخرین رای: