به اشتراک بگذارید
اشتراک در Facebookاشتراک در Google Plusاشتراک در Twitterاشتراک در تلگرام

سانحه دلخراش ایران 140 متعلق به شکت هواپیمایی سپاهان که جان 39 نفر را گرفت یکی دیگر از فصول دردناک صنعت هواپیمایی کشور است و نمونه ای از عدم توانایی ما برای تأمین ایمنی خطوط هوایی. هر چند این سانحه در نوع خود ششمین سانحه آنتونف 140 و چهارمین سانحه این هواپیما در ایران گزارش شده اما از چهارده سال گذشته این بیست و ششمسن سانحه هوایی خطوط هواپیمایی ایران است که منجر به قربانی شدن بیش از 500 نفر شده است. از بهار 1390، اتحادیه اروپا تمام پروازهای هواپیماهای ایرباس 320، بوئینگ 727 و بوئینگ 747 ایران ایر را در اروپا و به دلیل عدم برخورداری از ایمنی لازم ممنوع کرد. این در حالی است که ایران ایر در دهه 50 پس از شرکت هواپیمایی کانتاس استرالیایی یکی از ایمن ترین خطوط هواپیمایی جهان بود که در ده سال پروازهای خود سابقه حتی یک مورد سانحه که منجر به از دست رفتن جان مسافری بشود را نداشت.

اخیرا سوانح شرکت هواپیمایی مالزی در صدر اخبار بود اما با این وجود همین شرکت هواپیمایی از اواخر دهه 70 میلادی تا کنون کمتر از 5 سانحه داشت که دلایل فنی یا مکانیکی برای آن ذکر شده باشد. شرکت های هواپیمایی آنسوی خلیج فارس چون امارات و اتحاد از ایمن ترین خطوط هواپیمایی جهان در سال گذشته میلادی بودند.

برخلاف ادعای برخی از رسانه ها، توافقنامه اولیه اتمی ایران با گروه پنج بعلاوه یک شامل فروش هواپیمای کامل به ایران نبود. در توافقنامه اولیه تنها ارائه محدود خدمات فنی در نظر گرفته شده بود. شرکت های هوایی ایرانی بدون رفع کامل تحریم ها و باز شدن دروازه های بازارهای فناوری هوانوردی نخواهند توانست به ایمنی لازم دست پیدا کنند و یا حتی سودآور باشند. هیچ شرکت معتبر هواپیمایی نمی تواند در مقابل تحریم هایی که مانع از دریافت قطعات و تخصص لازم می شوند تاب بیاورد. بنابراین رسیدن به توافق نهایی هسته ای تنها راه بازگشت به روند بازسازی اعتماد به این صنعت حیاتی کشور است.

به غیر از شرکت های عظیم تولیدی در آمریکا و اروپا تنها سه شرکت دیگر در روسیه و اوکراین وجود دارند که هواپیماهای متوسط تا بزرگ مسافربری تولید می کنند اما این شرکت ها از سطح ایمنی پایین برخوردارند و از نظر فناوری و ایمنی قابل رقابت با شرکت های اروپایی و آمریکایی نیستند.  قرار داد نفت در برابر کالا با روسیه نیز چیزی جز همین استاندارد پایین ایمنی از آن ما نمی کند. این هواپیمای شرکت سپاهان نیز که دچار حادثه شد نیز فناوری هواپیماهای آنتونف اوکراینی بود که در داخل منتاژ شده بود.

دولت تدبیر و امید بر روند خصوصی سازی تأکید دارد و دستکم وعده های امیدوار کننده ای در این زمینه می دهد اما حقیقت این است که کارآفرینان ایرانی و آنهایی که می توانند در زمینه صنعت هوا و فضا سرمایه گذاری کنند تا این صنعت احیا شود، علاقه ای به سرمایه گذاری در صنعت هوا و فضای کشور تحت تحریم ها با این سطح پایین ایمنی نخواهند داشت. شرکت هواپیمایی جمهوری اسلامی ایران در لیست خصوصی سازی این دولت قرار دارد اما این برنامه در زمان ریاست جمهوری محمود احمدی نژاد نیز وجود داشت که به سرعت به بن بست رسید.

البته تحریم ها تنها عامل ایجاد وضعیت موجود نیستند. بسیاری از شما بسته شدن فرودگاه امام خمینی (ره) در سال 1383 توسط سپاه پاسداران و موانع سرمایه گذاری برای کنسرسیوم تاو ترکیه را به خاطر دارید. دولت باید ضمانت های لازم به سرمایه گذاران خارجی را در این زمینه بدهد و نسبت به آن پایبند باشد. اگر به روند کنونی ادامه بدهیم متأسفانه باید شاهد رکود هر چه بیشتر صنعت هواپیمایی کشور باشیم و با جان مردم بازی کنیم. احیای صنعت هوا و فضای کشور باعث اشتغال زایی و درآمدزایی می شود و هزینه سرمایه گذاری در این صنعت بسیار کمتر از سایر پروژه های اشتغال زایی خواهد بود.  در انتها ضمن عرض تسلیت به خانواده های قربانیان این سانحه امیدواریم دولت تدبیر و امید هر چه سریعتر در مسیر احیای این صنعت و برنامه ریزی برای دوران پساتحریم اقدامات لازم را مجرا دارد.

اشتراک در Facebookاشتراک در Google Plusاشتراک در Twitterاشتراک در تلگرام

نظرسنجی

کدامیک از موارد زیر باید در محوریت فعالیتهای اتاق نهم باشد؟
  • رای: (0%)
  • رای: (0%)
  • رای: (0%)
  • رای: (0%)
جمع رای:
اولین رای:
آخرین رای: