به اشتراک بگذارید
اشتراک در Facebookاشتراک در Google Plusاشتراک در Twitterاشتراک در تلگرام

بنده با دقت بحث های مربوط به تحریم ها و انتقادات های داخلی نسبت به فشارهای بین المللی را پیگیری می کنم. دکتر موسی غنی نژاد، در فراخوانی که ابتدا در نهم تیر ماه در دنیای اقتصاد منتشر شد خواستار اعتراض جهانی به تحریم ها علیه ایران شد. این انتقادها بحثی آشناست و مقاله آن روی سکه تجارت با روسیه در مورد نقش غیرمحوری ایران در برنامه های اقتصادی روسیه حاکی از نگرانی بنده در این رابطه بود. اما با نیم نگاهی به این بحث ها متاسفانه به نظر می رسد که وجهی در روانشناسی اجتماعی ما حضوری پر رنگ دارد که از پذیرفتن یک واقعیت تلخ سر باز می زند. ما ملتی هستیم مفتخر به فرهنگ و سابقه دیرینه تاریخی خود؛ اما واقعیت آنست که امروزه ما جایی در گفتمان بین المللی اقتصاد نداریم و کشورمان از شهرت و اعتبار مناسبی برخوردار نیست. با نگاهی به خبرها می توان دریافت که نام ایران در مجامع بین المللی تنها زمانی مطرح می شود که کشورهای مختلف نسبت به سیاست های امنیتی ما ابراز نگرانی می کنند.

نگاهی کوتاهی به موتور جستجوگر اینترنتی گوگل نشان می دهد که روند توجه به ایران رو به کاهش است. نمودار پائین آمار گوگل در خصوص تعداد جستجوهای اینترنتی درباره ایران را از سال 2004 میلادی نشان می دهد. پیشبینی گوگل در این زمینه نیز در انتهای روند دیده می شود که رو به کاهش است.

باید گفت که نتایج عینی ناراحت کننده است. از سال 2004 به این سو، به غیر از مواردی مقطعی، توجه به ایران روندی رو به کاهش داشته است

باید یادآور شد که اعتبار و خوشنامی یک کشور تنها جنبه ای تجملی و زینتی ندارد. موسسه اعتبار یا انستیتوی رپیوتیشن، کشورها را تشویق می کند تا در پی بهبود وجهء بین المللی خود باشند. آمار اقتصادی و مهمتر از آن آمار مربوط به سطح کیفی زندگی مردم یک کشور هم ارتباط نزدیکی با رتبه آن کشور از جهت اعتبار و خوشنامی دارد. نمودار زیر نشان می دهد که ۱۳ کشور صدرنشین در جدول خوشنامی در جهان، ارتباطی با تولید سلاح های اتمی ندارند و همگی شرکای خوب و مطمئنی برای هم در صحنه اقتصاد بین الملل هستند اما متاسفانه ایران به همراه عراق در پائین ترین رتبه این جدول قرار دارد.

در کل می توان گفت که ما در جامعه بین المللی مورد اعتماد نیستیم و دیدگاه ها برآیندی منفی نسبت به ما دارد. هر چند تلاش ها برای انتقاد و محکومیت تحریم ها ناشی از نیاتی مثبت و خیرخواهانه برای کشور است ولی اولویت ما باید بازسازی اعتبار و خوشنامی و تغییر ذهنیت جهانی نسبت به رفتارها و عملکردمان باشد. باید گفت تنها این ادعا که به اندازه کافی دوست و متحد داریم نگرانی ها را چندان رفع نمی کند خصوصاً که این دوستان کشورهایی همچون کره شمالی، کوبا، روسیه، چین، ونزوئلا و امثالهم باشند. متاسفانه این کشورها نیز از شهرت و اعتبار خوبی برخوردار نیستند.

در انتها باید یادآور شد که در وضعیت کنونی هر تلاشی برای تغییر نگرش جهانی نسبت به ما با عدم تمایل و سردرگمی روبرو خواهد شد. در چنین شرایطی ما باید واقعگرا باشیم و بپذیریم که نقش و جایگاه مهمی در جامعه جهانی نداریم. در این راستا ما باید به نگرانی های کشورهایی پاسخ دهیم که نظرشان در عرصه بین المللی مهم است. اگر به این مهم نائل نشویم متاسفانه بیش از پیش جایگاه خود را از دست خواهیم داد و چشم انداز اقتصادمان نیز تیره و تار خواهد بود.

اشتراک در Facebookاشتراک در Google Plusاشتراک در Twitterاشتراک در تلگرام

نظرسنجی

به عنوان فعال اقتصادی، از کدام گزینه برای مقابله با فشارهای بین المللی حمایت می کنید؟
  • رای: (0%)
  • رای: (0%)
  • رای: (0%)
جمع رای:
اولین رای:
آخرین رای: