اشتراک در Facebookاشتراک در Google Plusاشتراک در Twitterاشتراک در تلگرام

سرمقاله دوشنبه 9 تیرماه روزنامه دنیای اقتصاد به قلم دکتر موسی غنی نژاد با عنوان فراخوان اعتراض جهانی به تحریم ها علیه ایران بود. ضمن احترام به دیدگاه دكترموسی غنی‌نژاد ذکر چند نکته را ضروری می دانم. در پاراگراف آخر این مقاله آمده است: انتخابات یازدهمین دوره ریاست‌جمهوری در ایران به روشنی نشان داد که مردم و نظام سیاسی ایران به دنبال اعتدال و روابط صلح‌آمیز با جامعه جهانی هستند. تداوم تحریم‌های اقتصادی که معنای دیگری جز اقدامات خصمانه ندارد چه‌ توجیهی در برابر این پیام آشکارا صلح‌آمیز مردم ایران دارد؟

اگر فرض را بر این بگذاریم که انتخابات چنین پیامی را به جامعه جهانی می دهد باید اذعان کنیم که این پیام مردم است نه پیام نظام و نظام در این مرحله باید به این پیام مردم توجه کند و سیاست های خود را بر اساس اعتدال و روابط صلح آمیز اصلاح کند و نگرانی های جامعه بین المللی را در مورد برنامه هسته ای در عمل مرتفع کند تا تحریمها کاهش و نهایتا متوقف شوند.



در بخش دیگری از همین پاراگراف آمده: آیا زمان آن نرسیده است که همه نهاد‌های مدنی هواخواه صلح و دوستی، صدای اعتراض خود را علیه سیاست‌های غیرمنصفانه، نامشروع و نابخردانه قدرت‌های بزرگ به گوش جهانیان برسانند و با تکیه بر قدرت بی‌بدیل افکار عمومی همه کشورها، خواستار رعایت اصول پذیرفته شده بین‌المللی در روابط میان کشور‌ها شوند؟

به نظر می رسد این نوع گفتار کمی احساساتی و شعارگونه باشد. اگر قرار است صدای اعتراض همه نهادها را در سراسر جهان بلند کنیم بهتر است این کار را در مقیاس کوچک تر یعنی در داخل کشور و نه لزوما با اعتراض بلکه با همفکری و واقعبینی تمرین کنیم و مسئولان محترم را از اثرات مخرب تحریم ها بیشتر آگاه کنیم. در ارتباط با وظیفه سازمان ملل هم ضمن تأیید مطالب دکتر غنی نژاد باید اضافه کنم که در جامعه جهانی مسئولیت و حق با هم همراه هستند. اگر حقی را مطالبه می کنیم باید به مسئولیت خود هم عمل کنیم. گفتمان شفاف در خصوص برنامه هسته ای و تحریم ها در سطح ملی می تواند با تکیه بر خرد جمعی راهکار مناسبی برای اصلاح سیاست خارجی و پایان دادن به مناقشه هسته ای و خاتمه تحریم ها و خروج از بحران اقتصادی و آغاز دوران پسا تحریم را به ارمغان بیاورد. 


اشتراک در Facebookاشتراک در Google Plusاشتراک در Twitterاشتراک در تلگرام