به اشتراک بگذارید
اشتراک در Facebookاشتراک در Google Plusاشتراک در Twitterاشتراک در تلگرام

با افزایش فشارهای بین المللی علیه کشورمان، نگرانی از جنگ و تقابل نیز افزایش یافته است. در این میان عده ای به جای کاهش تنش، چهره ای مخاصمه جو از ایران به نمایش می گذارند و با اظهارات و اقدامات غیر مسئولانه، آب به آسیاب جنگ طلبان می ریزند. آنان که تعامل و مذاکره را رویکردی شکست خورده قلمداد می کنند، یا مبلغ انفعال در برابر تحولات می شوند و یا خواسته و ناخواسته از تقابل و جنگ حمایت می کنند. 

روحانیسوال اینجاست که ما چه ضرری از مذاکره رو در رو با ایالات متحده خواهیم کرد؟ شواهد و قرائن نشان می دهد که ما از طریق واسطه هایی با آمریکایی ها ارتباط برقرار می کنیم و عملا در حال مذاکرات غیر مستقیم هستیم. ولی چرا از مذاکره مستقیم نگرانیم؟ در شرایط کنونی که هر نوع سوء تفاهمی می تواند مخاطرات جبران ناپذیری برای ملت و کلیت نظام داشته باشد، چرا به پیغام و پسغام اکتفا می کنیم؟

فشارهای بین المللی علیه ما افزایش یافته و تاکنون هم معلوم شده که اکثر کشورها، میان روابط تجاری آمریکا و ما، آمریکا را انتخاب خواهند کرد. همانطور که هرمیداس باوند اخیرا نوشته بود، بهتر است اکنون که فشارهای حداکثری به نقاط پایانی نرسیده و مجبور نشده ایم که در آن نقطه، پای میز گفت و گو بنشینیم، تیم خبره وزارت خارجه بار دیگر رو در روی آمریکایی ها بنشینند و از تجارب و تخصص خود در این زمینه استفاده کنند. حاکمیت باید به یک اجماعی برسد که با یک رویکرد تخصصی و کنشگرانه، می توان با قدرت وارد مذاکرات شد و دستکم مانع از افزایش تنش ها و رویارویی نظامی گشت.

رهبری جنگ صلحطی سال های گذشته ما آنچنان که باید و شاید از فرصتهای پیش روی سرمایه گذاری استفاده نکردیم و متاسفانه با قدرت لازم در مقابل دلواپسان داخلی و خارجی که به تنش ها دامن زدند، ایستادگی نکردیم. کارشناسان وبسایت تاجران نسبت به مخاطرات جبران ناپذیر اشتباه محاسبات در روابط منطقه ای گوش زد کرده بودند و خواستار همه جانبه گرایی در روابط منطقه ای و بین المللی شده بودند. اکنون بسیاری از فرصت ها از دست رفته، ولی هنوز فرصت حفظ صلح و جلوگیری از جنگ باقی است.

در این میان، رویکرد های مختلف از جمله مذاکرات مستقیم باید در دستور کار باشد. در واقع فعالان اقتصادی همواره تاکید داشته اند که افزایش تنش ها به هیچ وجه گزینه مناسبی برای کنش راهبردی در مقابل آمریکا نیست. البته این موضوع تنها از زوایه توجیه اقتصادی نباید مورد توجه قرار گیرد زیرا در شرایط کنونی، خسارات ناشی از یک رویارویی نظامی، بسیار بیشتر از نابودی اقتصاد کشور خواهد بود.

برخی استدلال کرده اند که در شرایط کنونی، ما سودی از مذاکره مستقیم با واشنگتن نمی بریم. سوال اینجاست که گزینه های بدیل چیست؟ عده ای با تحلیل های غیرمسئولانه خود از افزایش تنش ها حمایت می کنند و به گونه ای اغراق آمیز از توان نظامی ما سخن می گویند. ولی واقعیت این است که تنها دشمنان ایران اسلامی هستند که از سناریوی جنگ سود خواهند برد.

از سوی دیگر عده ای هم از گزینه صبر و انتظار سخن گفته اند ولی واقعیت این است که این گزینه، عملا یک نوع انفعال در مقابل تحولات قهری و توطئه های عمدی است. ما باید با ابتکار عمل در پی تنش زدایی و خنثی کردن توطئه ها باشیم و هرچند مذاکره مستقیم نباید هدف نهایی ما باشد، ولی به عنوان یک وسیله نباید ابایی از آن داشته باشیم.

صلح جنگ

با افزایش نگرانی های امنیتی، ذهنیت امنیت گرا هم تقویت می شود و تمرکز از توسعه اقتصادی، به بالابردن توان امنیتی منتقل می شود. ولی باید به یاد داشت که تا ما از لحاظ اقتصادی حرفی برای گفتن نداشته باشیم، نمی توانیم از امنیت واقعی صحبت کنیم. در شرایطی که تحریم فروش نفت یک بحران جدی اقتصادی برای ما فراهم کرده، چگونه می توانیم خود را ابرقدرت منطقه ای قلمداد کنیم؟ با آغاز یک تقابل نظامی، چه سرنوشتی در انتظار اقتصاد و کلیت نظام خواهد بود؟ با تحریم های پیش رو، ممکن است تولید ناخالص داخلی تا 30 درصد سقوط نشان دهد. با آغاز یک جنگ که می تواند به سرعت از یک شکل محدود خارج شود، چه بلایی بر اقتصاد و کلیت کشور خواهد آمد؟

اکنون سالهاست که عده ای امنیت را در مقابل توسعه اقتصادی و تعامل خارجی قرار داده اند و تاکید می کنند که اولویت کشور، افزایش نفوذ استراتژیک کشور در منطقه و حتی فرای منطقه است. سوال اینجاست که این رویکرد چه امنیتی برای ما به ارمغان آورده؟ همانطور که سال گذشته دکتر سریع القلم یادآور شده بود، کشوری که ثروت تولید نکند نمی تواند از امنیت و هویت خود دفاع کند و باید برای این دو بخش در اصطلاح از جیب خرج کند.

در شرایط کنونی، باید با تمام قوا به تقویت گفتمان صلح بپردازیم و «نه به جنگ» را از یک شعار، به یک برنامه کنشگرانه اجتماعی و سیاسی تبدیل کنیم. فعالان اقتصادی در سال های گذشته مشوق این گفتمان بوده اند از آرمان بخش خصوصی برای صلح سخن گفته اند. ولی در شرایط حساس کنونی باید با قدرت بیشتری در خصوص این گفتمان خبررسانی و روشنگری کرد و شعار نه به جنگ را به یک مطالبه عمومی تبدیل نمود.

اشتراک در Facebookاشتراک در Google Plusاشتراک در Twitterاشتراک در تلگرام

نظرسنجی

به عنوان فعال اقتصادی، از کدام گزینه برای مقابله با فشارهای بین المللی حمایت می کنید؟
  • رای: (0%)
  • رای: (0%)
  • رای: (0%)
جمع رای:
اولین رای:
آخرین رای: