به اشتراک بگذارید
اشتراک در Facebookاشتراک در Google Plusاشتراک در Twitterاشتراک در تلگرام

رستم قاسمی، وزیر نفت، به تازگی اعلام کرد که 800 پروژه بزرگ صنعت نفت تا پایان دولت دهم به بهره‌برداری می‌رسد که این تحول عظیمی را در بخش زیر ساختهای کشور ایجاد می‌کند.  وی افزود در سال 92 ایران جزو صادرکنندگان عمده فرآورده‌های نفتی در منطقه و جهان خواهد بود.  این اظهارات به معنی افزایش ظرفیت پالایشگاه های فعلی و ساختن پالایشگاه های دیگر با ظرفیت های متفاوت در نقاط مختلف کشور است.  چنین اقداماتی میلیاردها دلار هزینه خواهد داشت و چندین سال به طول خواهد انجامید.  با در نظر گرفتن شرایط موجود و اقتصاد بحران زده به نظر نمی رسد این برنامه ایده چندان مناسبی باشد. 

این ایده که ظرفیت پالایش ما پاسخگوی تقاضای مصرف داخلی باشد به نوعی برای ما که صادرکننده نفت هستیم مناسب به نظر می رسد.  کشور ما به دلیل عدم بهینه سازی پالایشگاه ها برای سالیان متمادی میلیاردها دلار برای وارد کردن بنزین هدر داده است تا بتواند پاسخگوی مصرف داخلی باشد اما صرف هزینه های چندین میلیارد دلاری برای تبدیل شدن به صادرکننده فراورده های نفتی از چندین منظر نظریه ای نادرست است. 

هیچیک از کشورهای صادرکننده نفت چنین سیاستی را اتخاذ نکرده اند و برای آن دلیل دارند.  صادر کردن نفت خام به کشور صادرکننده امکان می دهد از طیف گسترده تری از خریداران برخوردار باشد. کشور صادرکننده نفت خام به جای اینکه نگران اقلام متنوع فرآورده های نفتی بر مبنای تقاضاهای متفاوت کشورهای خریدار باشد می تواند تلاش های خود را منحصر به صادر کردن نفت خام کند و اجازه دهد خریداران هرگونه می خواهند از نفت خام برای مصارف خود بهره ببرند و هزینه ها و گرفتاری های آن مربوط به خودشان باشد.  درست است که فراورده های نفتی قیمت بالاتری از نفت خام دارند اما این تفاوت قیمت از دست دادن طیف گسترده تر خریداران را توجیه نمی کند. 

علاوه بر این، صادرات نفت ما در حال حاضر با موانع حاصل از تحریم برنامه هسته ای مواجه است.  به نظر نمی رسد سرمایه گذاری های هنگفت چند میلیارد دلاری در حالی که به خاطر تحریم ها پیدا کردن خریدار و بازاریابی دشوارتر شده است ریسک مقرون به صرفه ای باشد.  نکته آخر اینکه سرمایه لازم برای چنین توسعه را از کجا می خواهیم تأمین کنیم؟  درست است که در حال بهینه سازی برخی از پالایشگاه ها هستیم ولی سرمایه ساخت پالایشگاه های جدید ا کجا خواهد آمد؟ آیا قرار است با قطعات و تجهیزات چینی که کیفیتی پایین تر از سطح استاندارد دارند این کار را انجام دهیم؟  کاهش صادرات نفت ما را با کاهش شدید درآمد مواجه کرده است و انجام پروژه هایی اینچنین نه تنها غیر عملی است بلکه اقدامی غیرمسئولانه از طرف مسئولان است. 

آقای قاسمی علاوه بر تغییرات سیاستگذاری های صادراتی اعلام کرد که ما در چند ماه آینده به واسطه افزایش ظرفیت و بهینه سازی پالایشگاه ها واردات بنزین را متوقف خواهیم کرد.  این اظهارات نیز قابل تأمل است چراکه حدود دو سال ونیم پیش مقامات مسئول در مناسبات مختلف اعلام کردند که کشور در مورد پاسخگویی به تقاضای داخلی بنزین خودکفا شده است و توانسته به صادرات مازاد آن بپردازد.  نمی دانم کدامیک از این اظهارات را باید بپذیریم؟  اظهارات این مقامات مسئول در مورد راه اندازی یکی از پالایشگاه های مجتمع گازی پارس جنوبی تا پایان سال هم چندان روشن نیست. آیا به بهره برداری رسید یا خیر؟ البته این پروژه قرار بود سه سال پیش به بهره برداری برسد.  

مقامات مسئول باید مراقب اظهارات خود باشند و اهدافی را بیان نکنند که قابل دسترسی نیست و یا اصولا نباید در آن مسیر حرکت کرد.  اینگونه تصمیمات در این برهه حساس که با اقتصادی بحران زده مواجه هستیم می تواند برای بقای اقتصاد و کشور مخاطره آمیز باشد.  تمایل به سردادن شعارهای عوام پسندانه و یا تعیین اهداف نابخردانه نباید ما را از گام برداشتن در مسیر درست احیای اقتصادی منحرف کند.

اشتراک در Facebookاشتراک در Google Plusاشتراک در Twitterاشتراک در تلگرام

نظرسنجی

کدامیک از موارد زیر باید در محوریت فعالیتهای اتاق نهم باشد؟
  • رای: (0%)
  • رای: (0%)
  • رای: (0%)
  • رای: (0%)
جمع رای:
اولین رای:
آخرین رای: