به اشتراک بگذارید
اشتراک در Facebookاشتراک در Google Plusاشتراک در Twitterاشتراک در تلگرام

پیش از نشست غیرمتعهدها، مقامات وزارت امور خارجه ملاقاتی را با همتایان هندی و افغانی خود داشتند تا در مورد پروژه های توسعه مشترک صحبت کنند.  این نشست توافق کرد تا کارگروه مشترک تا سه ماه پس از آن نشست دیگری داشته باشد تا در مورد توسعه بندر چابهار در سیستان و بلوچستان را پیگیری نماید. 

هر سه کشور مایلند تا این پروژه متحقق شود.  هند مایل است تا با دور زدن پاکستان به شکل مستقیم با افغانستان تجارت داشته باشد.  افغانستان که به دریا دسترسی ندارد نیز مایل است با حذف پاکستان و ایستگاه های بازرسی پر مخاطره این کشور با سهولت بیشتر با هند رابطه تجاری برقرار کند.  افغانستان همچنین مایل است سرمایه گذاران هندی را برای سرمایه گذاری در معادن آهن خود جلب کند.  ما نیز مایلیم سرمایه گذاران هندی را با بالابردن حجم تجارت از طریق ایران و روابط مستحکم تر با افغانستان برای سرمایه گذاری در چابهار جذب کنیم.  با در نظر گرفتن همه این مطالب، باید منطقی به نظر بیاید که ایران و افغانستان و هند بتوانند به توافقی در این زمینه برسند.  اما هنوز تضمینی برای انجام این معامله و توافق نیست. 

اگر ما به دیدگاه هند توجه نکنیم ممکن است این فرصت را از دست بدهیم و بدون توجه به عوامل مؤثر در این تصمیمگیری یک فرصت اقتصادی مناسب دیگر را مانند خط لوله گازی میان ایران، پاکستان و هند را بسوزانیم.  هند برای خارج شدن از آن پروژه که هم اکنون تنها خط لوله ایران و پاکستان است سه دلیل عمده داشت:  نگرانی های امنیتی حاصل از خشونت و عدم ثبات در دو سوی مرزهای ایران و پاکستان در بلوچستان، عدم توفق در مورد قیمتگذاری ها و تعرفه های ترانزیت و همچنین فشار های کشورهای غربی. 

نگرانی های امنیتی هند در مورد بلوچستان همچنان در مورد پروژه توسعه بندر چابهار صدق می کند.  علاوه بر اینکه این بندر در سیستان و بلوچستان واقع شده، جاده ها و خطوط راه آهنی هم که افغانستان را به این بندر متصل می کنند باید از منطقه نزدیک به مرز پاکستان عبور کنند.  هند نه تنها باید مسائل امنیتی و ثبات بلوچستان را مد نظر قرار دهد بلکه باید امنیت و ثبات را به کل ایران بسط دهد و از آن منظر به موضوع بنگرد.  احتمال بروز درگیری نظامی و جنگ با غرب یا رژیم صهیونیستی همچنان تهدیدی ملموس است.  هند در مورد ریسک سرمایه گذاری در منطقه ای که ممکن است به منطقه جنگی تبدیل شود با دقت و سنجیده عمل خواهد کرد. 

قیمت ها و تعرفه های پروژه بندر چابهار نیز هنوز نهایی نشده اند چون هنوز مراحل ابتدایی کار در حال طی شدن است ولی ما باید بدانیم که هند با یکبار تجربه بد با ایران به سر میز مذاکره می آید.  احتمالا هند از ایران خواهد پرسید آیا با سرمایه گذاری در بندر چابهار به افزایش حجم صادرات هند به ایران کمک خواهد کرد یا خیر.  درحالی که هند سالانه حدود 12,5 میلیارد دلار از ما واردات دارد (اکثرا نفت) ما تنها 2,5 میلیارد دلار از هند وارد می کنیم – این مازاد صادرات ما نکته ای است که اخیرا مانماهان سینگ، نخست وزیر هند در دیدار خود با مقامات ایران در مورد آن ابراز نگرانی کرد.  مطالب فراوانی که در رسانه ها  و مطبوعات ما در مورد کاهش واردات و تمرکز بر توسعه صنایع داخلی و ملی مطرح است می تواند از دید دهلی نو نگران کننده باشد.  در مجموع کشوری که روی فلسفه جهاد خودکفایی تأکید دارد لزوما کشور مناسبی برای سرمایه گذاری به عنوان شریک تجاری در نظر گرفته نمی شود. 

فشارهای غرب هم که همچنان ادامه دارد و این نکته نیز برای هند موجب نگرانی است.  هند باید بتواند روابط خود را هم با ما و هم با غرب متعادل کند.  یکی از تحلیلگران هندی این نکته رابندبازی روی ریسمان تهران نامید.  هند باید با توجه به افزایش جمعیت و برای خارج کردن جمعیت کشور از فقر، اقتصاد خود را به میزان قابل توجهی توسعه دهد و این کار را نمی تواند اما نمی تواند این کار را بدون داشتن روابط خوب با مریکا و اروپا انجام دهد.  هند به دنبال نوعی نرمش از طرف ما است تا این معامله را برای آنها جذاب تر کنیم تا ارزش ریسکش را داشته باشد.  برای مثال، شرکت ملی نفت و گاز هند، ویدش، می خواهد سود بیشتری از سرمایه گذاری در توسعه میدان گازی فرزاد B دارد تا بتواند تهدید تحریم از سوی آمریکا را جبران کند اما ما به جای آنکه به مقامات هند نشان دهیم که با توجه و آگاهی از وضعیت موجود تا چه اندازه از تجارت و سرمایه گذاری آنها متشکریم  و با آنها همکاری کنیم، برای آنها ضرب العجل تعیین می کنیم و تهدیدشان می کنیم که پروژه را تعطیل می کنیم! 

برای توسعه تجارت و سرمایه گذاری نه فقط با هند بلکه با دیگر کشورها باید بتوانیم نگرانی های آنها را درک کنیم و در آن رابطه با آنها همکاری لازم را بنماییم.  ما نمی توانیم و نباید انتظار داشته باشیم کشورها آنطور که ما طلب می کنیم با ما وارد تجارت شوند.  گرفتن و دادن امتیاز لازمه توسعه روابط تجاری است و البته نه فقط در مورد مسائل اقتصادی و ما باید با در نظر گرفتن شرایط و اولویت ها بدانیم چه وقت امتیاز بگیریم و چه وقت امتیاز بدهیم.      

اشتراک در Facebookاشتراک در Google Plusاشتراک در Twitterاشتراک در تلگرام

نظرسنجی

کدامیک از موارد زیر باید در محوریت فعالیتهای اتاق نهم باشد؟
  • رای: (0%)
  • رای: (0%)
  • رای: (0%)
  • رای: (0%)
جمع رای:
اولین رای:
آخرین رای: