به اشتراک بگذارید
اشتراک در Facebookاشتراک در Google Plusاشتراک در Twitterاشتراک در تلگرام

من تا حدودی با دیدگاههای آقای علیزاده در رابطه با نشست سران جنبش عدم تعهد مخالف هستم.  در حالیکه نشست سران جنبش عدم تعهد موقعیت خوبی است تا به جهانیان نشان بدهیم که ایران فقط در برنامه هسته ای مان خلاصه نمی شود ولی این نشست از آن اهمیتی که دولتمردان ما بیان می کنند برخوردار نیست. نگاهی به نشست قبلی غیرمتعهدها و همچنین برنامه ریزی و تدارکات ما برای این اجلاس در سایه وعده های دولت بیشتر نشانگر این نکته است که این اجلاس نقطه عطفی در تاریخ ما نخواهد بود. این همه جار و جنجال تنها باعث انحراف اذهان عمومی از توجه به مشکلات جدی داخلی و واقعیات وضعیت ما در صحنه بین المللی است.

این دیدگاه را از منظرخاصی مطرح نمی کنم و یک بحث جناحی نیست ولی ما روزانه در حال شنیدن گزارشات خبری در رابطه با امکانات موجود تجاری تقریبا نامتناهی با دیگر اعضای جنبش عدم تعهد هستیم. مرتبا گفته می شود و وعده داده می شود که این اجلاس مقام و منزلت کشورمان را در دنیا به ما باز خواهد گرداند و به غرب نشان خواهد داد که کشورمان منزوی نبوده و گوشه عزلت در بر نگرفته ایم و این اجلاس حتی بی تاثیری تحریمها را به نمایش خواهد گذاشت و نظم نوین جهانی جدیدی را بوجود خواهد آورد!  مقام معظم رهبری، صبح روز پنجشنبه در دیدار با رئیس جمهور و اعضا هیئت دولت ضمن بر شمردن برخی نقاط قوت دولت، اقتصاد مقاومتی را تنها راه ادامه روند پیشرفت دانستند.

نتیجه تمامی این تبلیغات این خواهد بود که ما را بی تجربه و محتاج به بقیه دنیا نشان می دهد.  آیا هنگامی که رهبران جهان برای اجلاسی به لندن، پکن و یا واشنگتن میروند، دولتهای آنها روزانه بیانیه صادر می کند که این جلسات تا چه حد مهم و باعث تغییر در جهان خواهد بود؟ ما انتظار از برنامه ای که می توانست موفقیت آمیز باشد و در زمینه سیاستهای خارجی و دستاوردهای اقتصادی  موفقیت محسوس و معنی داری بدست آورده باشد را به حدی رساندیم که اکنون دیگر دست نیافتنی است.

تهران که پایتخت تجارت ما است را در این ورطه بحران اقتصادی و به خاطر این اجلاس تعطیل کرده ایم. مقامات و مسئولین محترم ما به جای توجه به مشکلات اقتصادی که روز به روز هم بدتر می شوند، به جای پیدا کردن راه حلی برای مناقشه هسته ای، هفته ها وقت صرف آماده سازی برای اجلاس کرده اند و هنوز همان نکاتی که سالها تکرار و بر آنها پا فشاری کرده ایم را با صدایی بلند تر و لجوجانه تر تکرار می کنند. چه وقت می خواهیم راه جدیدی را امتحان و آزمایش کنیم؟

چطور می شد به جای فریاد شعارهای قدیمی و تکراری، از اجلاس برای گوش کردن به مشکلات و مسائلی که میهمانان ما با آن مواجه هستند استفاده می کردیم؟   تصور میکنم که اکثر آنها نگران همان مشکلاتی هستند که دولت ما  نیز باید نگران آنها باشد. نگرانی هایی همچون آموزش فرزتدان کشور، ایجاد مشاغل جدید، توسعه فناوری ها برای مقابله با تغییرات آب و هوایی، پایین آوردن سطح فقر و بهبود وضعیت بهداشتی و سلامتی مردم. اکثریت مردم دنیا نگران وضعیت زندگی و رفاه خودشان هستند نه نگران برنامه هسته ای ما و طرح و برنامه های ما برای مقابله با هجمه غرب.  مسئولان و مقامات ما و نمایندگان خارجی حاضر در اجلاس با پرداختن به این مسائل می توانند گامهای موثری در راستای بهبود مسائل فوق بر دارند.

آقای علیزاده معتقدند باید نسبت به تغییر دیدگاه جهان نسبت به خودمان کاری انجام دهیم و من با این کار موافقم ولی متاسفانه روند مدیریت این اجلاس توسط دولت تاکنون، دستیابی به این خواسته را غیر محتمل می سازد. نگرانم که این اجلاس به پایان برسد و بعد دریابیم که این همه اصراف و هزینه نتیجه ای در بر نداشت و تنها تمرکز ما بر مشکلات اصلی موجود را از بین برد. انشالله که چنین نشود.    

اشتراک در Facebookاشتراک در Google Plusاشتراک در Twitterاشتراک در تلگرام

نظرسنجی

به عنوان فعال اقتصادی، از کدام گزینه برای مقابله با فشارهای بین المللی حمایت می کنید؟
  • رای: (0%)
  • رای: (0%)
  • رای: (0%)
جمع رای:
اولین رای:
آخرین رای: