به اشتراک بگذارید
اشتراک در Facebookاشتراک در Google Plusاشتراک در Twitterاشتراک در تلگرام

این بخش دوم از یادداشتهای سفر دوستم حمید به میانمار است.

هنگامی که وارد کشور میانمار شدیم، اولین کارمان پیدا کردن یک تاکسی بود تا ما را به مقصد برساند. سرانجام یک تاکسی عتیقه پیدا کردیم که ماشینی از نوع آمریکایی مربوط به دهه 1950 بود ( ماشینهای جدید ژاپنی در دسترس نبودند). با تاکسی به دفتر اتحادیه اتاق های بازرگانی و صنایع میانمار رفتیم تا با مقام مسئولی که کارش واردات اقلام کشاورزی بود ملاقات کنیم. با استفاده از این فرصت در همان زمان به وزارت بازرگانی هم سری زدیم و با مقامات بخش تجارت محصولات کشاورزی و نیز اداره کل تجارت ملاقات نمودیم.

در هر دو محل، گر چه آرون از پیش وقت گرفته بود.  بازرگانان خارجی با عجله در پی ملاقات با مقامات رسمی بودند که وقت سر خاراندن نداشتند. کارکنان  آنها بسیار درگیر و مشغول بنظر میرسیدند. اکثر آنها با دستگاههای تایپ عهد عتیق کار میکردند و تنها چند تایی کامپیوتر بچشم میخورد و در عین حال تعدادی کامپیوتر های جدید نصب نشده در گوشه ای داخل جعبه های متعدد قرار داشتند. مثل ولایت خودمان، ماشین نویس هایی مشغول پرکردن فرم هایی برای بازرگانان محلی بودند.

وقتی سر انجام موفق به دیدار مقامات تجاری شدیم، از آنها سئوال کردیم چه چیزی باعث اینهمه اصلاحات سیاسی و باز شدن درها بسوی سرمایه گذاری بین المللی شده است. آنها جانب احتیاط را رعایت می کردند و علاقه ای به وارد شدن در این بحث نداشتند. تصور میکنم در فقدان یک رویه رسمی در این مورد آنها نمیخواستند بر آوردهای خودشان را از تحولات اخیر با ما در میان بگذارند.

مقامات تجاری از فعالیتهای تجاری جدید ما را مطلع کردند و در  ضمن از طریق صحبت با بازرگانان دیگری که آنجا در نوبت نشسته بودند و منتظر ملاقات بودند، اطلاعات بیشتری درباره زمینه های کارها کسب کردیم. آنچه روشن بود اینستکه کشور میانمار، بخاطر تحریم ها قادر نبود که منابع گسترده طبیعی خود را که شامل نفت و گاز است، به مرحله بهره برداری برساند. این کشور همچنین از جذب سرمایه های لازمه برای طرح های توسعه خود محروم بود. صنعت توریسم در اثر تحریمها بطور مستقیم صدمه دیده بود و در عین حال بطور غیر مستقیم از کمبود هتل ها و زیر ساختهای کافی جهانگردی رنج میبرد. بخش ارتباطات در میانمار قادر به اخذ فناوری جدید نبود و در نتیجه، این مملکت از لحاظ بازارهای تلفن، یکی از عقب مانده ترین نقاط محسوب میشد. چینی ها تنها سرمایه گذاران عمده در کشور بودند و همین امر مسائل خاص خودش را برای میانمار ایجاد کرده بود.

کشورهای عضو آسه آن، تایلند و سنگاپور و مالزی، در راس تلاشهای مربوط به توسعه تجارت با میانمار قرارداد دارند. کشورهای آسه آن روی کالاها و خدماتی که در درون حوزه اتحادیه مبادله میشوند تعرفه گمرکی پرداخت نمیکنند و به همین جهت انتظار میرود که تجارت با میانمار تا سال 2015 به 3 میلیارد دلار برسد.

کشورهای عضو اتحادیه آسه آن از امتیاز روابط ویژه برای سرمایه گذاری در ساختمان و مدیریت هتل های میانمار برخوردار هستند. بر اساس مشاهدات ما این نوع سرمایه گذاری بسیار مطلوب است. از زمان کاهش میزان تحریم ها، تعداد خارجی هایی که از میانمار بازدید می کنند از 816 هزار در سال گذشته به 1.7 میلیون نفر برای امسال رسیده است. دولت مجوزهایی برای احداث 759 هتل صادر کرده که از میان آنها 50 هتل حالت سرمایه گذاری مشترک با سرمایه داران محلی را دارد. سرمایه گذاران در امور هتل ها، از کشورهای تایلند و سنگاپور مبلغی معادل 600 میلیون دلار تعهد کرده اند. سرمایه گذاران ژاپنی، هنگ کنگی و مالزیایی نیز در طرح های مشابهی شرکت دارند.

تایلند قدم هایی در زمینه طرح های زیربنایی نیز برداشته است. در میان طرح های متعدد تایلند، طرح ساخت بندرگاه عمیق داوئی بچشم میخورد. این پروژه  8.6 میلیارد دلاری، میزان وقت و هزینه ترانزیت کالاهایی که به مقصد شمال هند و غرب چین، وارد میانمار میشوند را کاهش خواهد داد. این بندرگاه، همراه با شبکه جاده ها و راه آهن، چهره حمل و نقل منطقه ای را دگرگون خواهد کرد.

شرکت تایلندی پی تی تی در صدد توسعه فعالیت خود در میانمار است. این شرکت به میزان 2.6 میلیارد دلار متعهد به سرمایه گذاری جهت توسعه منابع نفت و گاز و پالایش آنها شده است. این طرح همراه با سرمایه گذاری در بخش خصوصی به توسعه زیرساخت ها و شروع توسعه صنعتی کمک خواهد کرد.

در این زمینه، تایلند تنها نیست، چین و هندوستان نیز به میانمار علاقمندند.  چین ساخت خطوط نفت و گاز دیگری به ارزش حداقل 3 میلیارد دلار را شروع کرده است. آنها در صدد استفاده از این خط لوله برای حمل منابع ساحلی نفت و گاز میانمار به سمت غرب چین هستند. در ماه مه سال 2012، نخست وزیر هند، آقای سینگ، در سفری به این کشور علاقه هند را برای سرمایه گذاری در میانمار ابراز کرد. درست مانند تایلند، دولت هند نیز مشتاق سرمایه گذاری سریع در قلمرو همسایه خود است پیش از آنکه آمریکائی ها، اروپائی ها و ژاپنی ها از راه برسند. بانک هند، برای رقابت با چینی ها، دفتری در میانمار تاسیس کرده است که به تسهیل سرمایه گذاری و تجارت بپردازد و نیز بانک صادرات و واردات هند مبلغ 500 میلیون دلار برای طرح های میانمار، اعتبار اختصاص داده است.

با توجه به اینهمه طرح که از ماه آوریل به بعد شروع شده تعجبی ندارد که کارمندان دفاتر در میانمار تا این حد مشغول باشند. ادامه دارد...

قسمت اول را در اینجا بخوانید

اشتراک در Facebookاشتراک در Google Plusاشتراک در Twitterاشتراک در تلگرام

نظرسنجی

کدامیک از موارد زیر باید در محوریت فعالیتهای اتاق نهم باشد؟
  • رای: (0%)
  • رای: (0%)
  • رای: (0%)
  • رای: (0%)
جمع رای:
اولین رای:
آخرین رای: