به اشتراک بگذارید
اشتراک در Facebookاشتراک در Google Plusاشتراک در Twitterاشتراک در تلگرام

دوستم حمید سالهای زیادی دست اندرکار مسائل حوزه آسیای جنوب شرقی، بخصوص تایلند بوده است. ماه گذشته او سفری به میانمار ( برمه سابق) داشت و زمانی که دوباره با او ملاقات کردم، به او گفتم خوانندگان ما از مطالب مربوط به سفرش به کشور میانمار بسیار استقبال خواهند کرد زیرا این مملکت چندان شناخته شده نیست و در عین حال دستخوش تحولاتی چشمگیر است. او پذیرفت که تجربیات مربوط به این سفر را با ما در میان بگذارد و اطلاعاتی درباره این کشور به ما بدهد. ما بدینوسیله از این محبت حمید تشکر میکنیم. در عین حال، حمید قبول کرده است تا به سوالات خوانندگان ما پاسخ بدهد و بهمین جهت درخواست میکنیم که سوالات خودتان را برای ما ارسال کنید.

قسمت اول
ماه قبل، همکاری از تایلند بنام آرون، مرا دعوت کرد که در سفری به ناحیه یانگون، بزرگترین شهر میانمار، او را همراهی کنم. او در این سفر در پی بررسی چند فرصت تجاری بود. در میانمار هر جایی پای میگذاری، طرح جدیدی در حال شروع شدن است. من تصمیم گرفتم که او را همراهی کنم و در ضمن ببینم آیا شرکتهائی که من برای آنها کار میکنم میتوانند در این بازارهای جدید حضورشان را گسترش بدهند. آرون از همان اول به من گفت که منتظر خدمات خیلی عالی اینترنت و تلفن نباشم. خدمات تلفنی در آنجا از همه دنیا گرانتر است و شبکه های اینترنتی در مراحل اولیه ساخت هستند.

ما امیدوار بودیم که در اجلاس عالی سرمایه گذاری جدید در میانمار شرکت کنیم ولی طرفداران آن زیاد بودند و هیچ پروازی در آن مدت گیر نمی آمد. حداقل یکصد بازرگان که ورودی 1750 دلاری کنفراس را پرداخت کرده بودند، از همان فرودگاه یانگون برگردانده شدند و به آنها گفته شده بود که ویزای آنها حاضر نیست. بهرحال ما با استفاده از خطوط هواپیمایی بین المللی میانمار، در یک هواپیمای ایرباس- 300 عازم یانگون، شهر بزرگ میانمار شدیم. جای تعجب داشت که کشوری بدون خدمات قابل اتکای تلفنی، از چنین هواپیمای مدرنی استفاده میکرد. در سالن فرودگاه بانکوک، شاهد بحث های جدی بازرگانان تایلندی، چینی، استرالیلئی، کره ای، آلمانی، روسی، غرانسوی و حتی آمریکائی درباره فرصت های سرمایه گذاری بودیم.این اشتیاق حالت همه گیر داشت ولی برای من جای شگفتی بود که چطور این بازرگانان کارکشته مشتاق حرف زدن درباره کشور فقیری مثل میانمار بودند.


من سالهای زیادی را صرف کار در منطقه آسیای جنوب شرقی، بخصوص تایلند و مالزی کرده ام ولی در این مدت هیچ دلیلی برای مسافرت به میانمار نمیدیدم. همه کشورهای دیگر عضو اتحادیه آسه آن، به سرعت در حال پیشرفت بودند. در این کشورها سطح زندگی، میزان کاریابی، سرمایه گذاری خارجی و صادرات با نرخ های رشدی که بیشتر از بسیاری نقاط دیگر جهان بود، گسترش پیدا کرده بود.

 

تا همین اواخر، نه تنها از همسایگانش عقب بود، بلکه برای خود یک دنیای متفاوت محسوب میشد. این کشور بشدت عقب مانده بود و شاید میشد گفت که عقب مانده ترین کشور آسیایی بشمار میرفت و حتی از کره شمالی هم منزویتر بود. این کشور با وجود اینکه عضوی از اتحادیه آسه آن بشمار میرفت ولی اقتصادش بسیار ضعیف بود و از لحاظ اقتصادی حتی با کشورهای کوچک لائوس یا کامبوج قابل مقایسه نبود. یک ژنرال ارتشی جرار، خرافاتی و دچار هراس از بیگانگان، بنام ژنرال نوین از سال 1962 در آنجا حکومت میکرد و یک کشور منزوی بر پایه آنچه خودشان " راه سوسیالیستی برمه" می خواندند و تصور می رفت که روش آنها برای رسیدن به خودکفائی است، ایجاد کرده بود. در دوره بعد از پایان جنگ جهانی دوم، منطقه میانمار یک سرزمین غنی با مردمی بسیار با سواد در بین مستعمرات سابق بریتانیا بود ولی در زمان حکومت ژنرال نوین، این کشور تبدیل به سرزمینی شده بود که حتی نمی توانست غذای لازم برای ساکنان آن را تامین نماید. میانمار در این دوره، پس از سرکوبی شورشهای دمکراسی خواهی در سال 1988 از غرب فاصله بیشتری گرفت و در بعدها، دولت آمریکا، میانمار را همراه با کره شمالی و ایران، بخشی از محور شرارت محسوب میکرد. میانمار تا همین امسال به صورت منزوی و با اقتصاد زمین گیر شده، باقی بود. اتحادیه آسه آن که در سال 1997 میانمار را پذیرفته بود، از تحریمهای بین المللی علیه این کشور احساس تحقیر میکرد. رهبران دول عضو اتحادیا آسه آن، بخصوص در تایلند و سنگاپور، بارها تلاش کردند که میانمار را به حل مناقشات خود با غرب و ملحق شدن به کاروان پیشرفت اقتصادی تشویق کنند.

 

بهر حال هیچکس نمیداند که در بین نخبگان حاکم بر میانمار چه گذشت. رهبران میانمار که همواره نسبت به جهان خارج هراس زده و مظنون بودند، برای مدت 7 سال دنبال ایجاد یک پایتخت جدید بنام ناپیتاو  در داخل کشور رغتند تا مرکز آنها از دسترس دریانوردان آمریکایی دورتر شود. اما به هر حال، سران اتحادیه آسه آن بنحوی بین رهبران نظامی میانمار و آمریکا میانجیگری کردند. اصلاحات داخلی شروع شد و وزیرامور خارجه آمریکا، خانم کلینتون، ماه دسامبر سال گذشته به میانمار سفر کرد. آمریکا و اتحادیه اروپا اعلام کردند که قصد دارند تحریمهای میانمیار را لغو کنند و هجوم همه به میانمار شروع شد. ( با تشکر از آرون برای شرح این مطالب. موقعی که او درباره پیشنهاد سفر به میانمار صحبت کرد، من در جریان اینها نبودم).

اشتراک در Facebookاشتراک در Google Plusاشتراک در Twitterاشتراک در تلگرام

نظرسنجی

کدامیک از موارد زیر باید در محوریت فعالیتهای اتاق نهم باشد؟
  • رای: (0%)
  • رای: (0%)
  • رای: (0%)
  • رای: (0%)
جمع رای:
اولین رای:
آخرین رای: