به اشتراک بگذارید
اشتراک در Facebookاشتراک در Google Plusاشتراک در Twitterاشتراک در تلگرام

با وجود ذخایر سرشار گاز طبیعی و بالا رفتن قیمت نفت خام، صنعت پتروشیمی کشور در حال حاضر از مزیت رقابتی برخوردار است و دوران خوبی را طی می کند.  در عین حال، با وجود این مزیت، دستیابی به اهداف رشد اقتصادی دولت در این صنعت غیرممکن به نظر می رسد.  می توان گفت ظرفیت های مورد نظر برنامه پنج ساله بیش از حد بلند پروازانه است و به همین دلیل ما از دستیابی به اهداف آن بازمانده ایم. این مهم، چالش های واقعی صنعت پتروشیمی را به ما یادآوری می کند که می توانند روی آینده این صنعت تاثیری منفی داشته باشند.

پیش از ادامه این مبحث، باید متذکر شد که منظور ما در اینجا از بین رفتن یک صنعت نیست.  سابقه تولیدات پتروشیمی به پیش از جنگ تحمیلی باز می گردد و در طول بیست سال گذشته ما شاهد آن بوده ایم که این صنعت یکی به یکی از مهمترین نیروهای محرکه چرخ اقتصاد کشور تبدیل شده است.  در طول سال گذشته، ایران 18 میلیون تن محصولات پتروشیمی به ارزش تقریبی 11.6 میلیون دلار صادر کرده است که 2 درصد تولید ناخالص ملی و 44 درصد صادرات غیر نفتی و 55 درصد صادرات صنعتی است.  ثروت منابع طبیعی باعث شده است تا تولید کنندگان داخلی محصولات پتروشیمی از آسیب در برابر قیمت بالای نفت خام در بازارهای جهانی مصون بمانند. 
با دسترسی به این منابع سرشار و رشد این صنعت تا کنون، شرکت ملی صنایع پتروشیمی برای سرمایه گذاری به ارزش  12.3 میلیارد دلار در 27 پروژه پتروشیمی در برنامه 5 ساله برنامه ریزی کرده است.  درعین حال، به نظر می رسد محدودیت های سخت تری در خصوص اینکه این سرمایه گذاری چگونه می تواند به رشد صنعت پتروشیمی و تحقق اهداف دولت کمک کند وجود دارد.  عدم وجود همکاران، عرضه کنندگان فناوری و خریداران خارجی به شدت به توسعه بیشتر این صنعت لطمه زده است. 
به عنوان یک صنعت جوان و بومی، تولیدات پتروشیمی به شدت وابسته به همکاری های بین المللی برای برخورداری از فناوری و تخصص است.  بسیاری از نیروگاه های جدید پروژه های مشترک هستند و فناوری های مدرن تر باید وارد شوند.  سطح تقاضای مورد نیاز برای توسعه این صنعت مستلزم پیدا کردن خریداران خارجی بیشتر برای محصولات ما است.  اما پیدا کردن شرکا و خریداران خارجی به شکل فزاینده ای دشوار شده است.  شرکت های اروپای غربی مثل شرکت هلم و شرکت بازل تجارت خود با ایران را متوقف کرده اند.  شرکت های روسی مثل لوک اویل با وجودیکه گاها متمایل به انجام تجارت هستند اما برای اهداف بلند مدت روابط تجاری خود با ایران را متوقف کرده اند.  همه این موارد باعث رقم سرمایه گذاری خارجی برای ایران می شود که ما را پایین تر از عربستان سعودی و قطر قرار می دهد.
چیزی که بیشتر چالش برانگیز است احتمالا شرکت هایی هستند که در حال حاضر طرف قراردادهای صنعت پتروشیمی ما هستند ولی در حال عقب نشینی اند و پروژه های در دست انجام آنها یا به تاخیر افتاده و یا لغو شده است.  برای نمونه، در سال 2011،  شرکت ساسول آفریقای جنوبی اعلام کرد که از قرارداد پروژه پلیمر آریا ساسول خارج خواهد شد و به دنبال فروش سهم خود در آن پروژه است.
پتروشیمی بخش عمده ادرات غیر نفتی ما است.  بعنوان محصولات دارای ارزش افزوده، محصولات پتروشیمی نه تنها باعث افزایش درآمد هستند بلکه باعث اشتغال زایی نیز می شوند.  پتروشیمی صنعتی است که ما به شکل موثری در آن با منابع منحصر به فرد خود سرمایه گذاری کرده ایم تا بتوانیم رشد ثابتی در طول بیست سال گذشته داشته باشیم.  با بالا بودن قیمت نفت خام در حال حاضر در مقطعی هستیم که دستیابی به اهداف بلند پروازانه قابل دسترس تر هستند.  در عین حال، این صنعت برای حفظ قابلیت رشد خود نیاز به مقابله با چالش هایی دارد که بر شمردیم.     

اشتراک در Facebookاشتراک در Google Plusاشتراک در Twitterاشتراک در تلگرام

نظرسنجی

کدامیک از موارد زیر باید در محوریت فعالیتهای اتاق نهم باشد؟
  • رای: (0%)
  • رای: (0%)
  • رای: (0%)
  • رای: (0%)
جمع رای:
اولین رای:
آخرین رای: