به اشتراک بگذارید
اشتراک در Facebookاشتراک در Google Plusاشتراک در Twitterاشتراک در تلگرام

توجه به تولید ملی در سال جاری قدم مثبتی برای اقتصاد است.  نامگذاری امسال تداوم تاکید و تمرکز بر همت ملت در مسیر توسعه اقتصادی است. 
در حالی که تمرکز ما بر تولید ملی خواهد بود، صنایع صادرکننده و کالاهای صادراتی را نباید از یاد ببریم.  تشویق تقاضای ملی برای تولید ملی نکته ای کلیدی است ولی اگر ما این تقاضا را در سطح بین المللی  بالا نبریم این امر موجب کاهش رشد اقتصاد خواهد شد.  برای این کار چنانچه یحیی آل اسحاق رییس اتاق بازرگانی و صنایع و معادن تهران گفته است باید اطمینان حاصل کنیم که کیفیت محصولات ایرانی باید منطبق با کالاهای مشابه خارجی باشد

با وجودیکه حمایت از صنایع داخلی می تواند به آنها زمان لازم برای توسعه بدهد ولی اگر این صنایع برای مدت طولانی از بازار رقابت بین المللی دور بمانند از خلاقیت باز مانده و کالاهایشان تازگی و طراوت خود را از دست می دهند و به طور کلی دچار رکود در تولید خواهند شد. 
کشورهایی در آمریکای لاتین و شرق آسیا که سیاست صنعتی سازی واردات جایگزین را اعمال کرده اند در نهایت متوجه ضعف قابل توجه این روش شودند.  این سیاست به دنبال جایگزین کردن واردات با تولید داخلی بودند.  درحالیکه تداوم صادرات نفت به احتمال قوی مانع از تجربه کسری ارز خارجی که طاعون برخی اقتصادها بوده می شود، ما خطر وابستگی بیشتر به درآمد نفتی را تجربه خواهیم کرد.  مسئله دیگر که قابل پیشگیری نیست صرف هزینه های بالایی توسط دولت است که مورد نیاز توسعه و راه اندازی صنایعی که وابستگی شدید به سرمایه دارند است.  چنین مخارجی باعث افزایش تورم است و غالبا به کسری بودجه بیشتر می انجامد.  درآمدهای نفتی درحالیکه لازم است و باید توسط دولت صرف دیگر بخش ها شوند نباید صرف ساختار صنایع شود. در نهایت، احتمالا بزرگتری ضرر سیاست جایگزین کردن واردات، تداوم بقای شرکت ها و صنایع ناکارآمدی هستند که تنها به واسطه حمایت و سوبسیدهای دولت به بقای خود ادامه می دهند.  با توجه به اینکه اکثر شرکتهای دولتی ما در زمره این گروه هستند، نمی توانیم شاهد باشیم تعداد بیشتری از اینگونه شرکتها باعث پسرفت و عقب ماندگی رشد اقتصادی کشور شوند.   (همچنین به این مقاله نگاه کنید)
همچنین باید آگاه باشیم که خودکفایی می تواند ما را به سمت انزوا سوق دهد و در نتیجه باعث رکود اقتصادی شوند.  اقتصاد کره شمالی نمونه بارز نتیجه تمرکز بیش از حد بر خودکفایی است.  این کشور که مورد تحریم های غرب نیز هست برای چندین دهه از فلسفه جوچه پیروی کرد.  سه اصل اساسی جوچه خودکفایی سیاسی، اقتصادی و دفاعی است که با قطع رابطه با جهان در سالهای سخت با قحطی و در سالهای خوب با کمبود شدید موار غذایی مواجه است.  توسعه صنعای در این کشور عملا متوقف شده است. 
در حالیکه تولید ملی را ترویج می دهیم، نیروی انسانی و سرمایه به اتفاق می توانند نتایج مطلوبی برای اقتصاد داشته باشند اما اگر بیش از حد روی تولید ملی تاکید شود این امر می تواند در نهایت توان رشد اقتصادی ما را محدود کند.

اشتراک در Facebookاشتراک در Google Plusاشتراک در Twitterاشتراک در تلگرام

نظرسنجی

به عنوان فعال اقتصادی، از کدام گزینه برای مقابله با فشارهای بین المللی حمایت می کنید؟
  • رای: (0%)
  • رای: (0%)
  • رای: (0%)
جمع رای:
اولین رای:
آخرین رای: